Maandelijks archief: september 2013

Glastonbury zelf, laatste reisblog

Terwijl ik luister naar de cd Lady of Avalon die speelde werd in de Godinnentempel tijdens een bezoekje kwam ineens de behoefte om dit blog te schrijven over de dagen in Glastonbury zelf. Want ook daar is zeker veel moois te zien en ook te snoepen.. Ik mis de abrikozenmuffins bij de bakker alwaar de verkoopsters strooien hoedjes droegen. Had iets nostalgisch. Glastonbury is een apart stadje, bewoond en bezocht door mensen van verschillende pluimage. Sommigen zoekend naar iets, anderen hebben het misschien gevonden en zijn daardoor blijven hangen. De tijd is er stil blijven staan, dat gevoel heb ik ervaren toen ik daar was. Overal hangt prachtige energie en alles vult elkaar aan. Het is een groot spiritueel centrum die van alle markten thuis is. Hier in NL vind je zoiets in een gebouw daar is het gewoon aanwezig in alles rondom je heen. Overal mooie hanging baskets aan de gevel en soms zie je ineens iemand uit de winkel lopen die een vlinder in zijn hand heeft en die op een bloem of bloeiende plant zet.

Marianne zou Marianne niet zijn als ze ook niet genoot van alle winkeltjes en snuisterijen die er te zien en soms te koop waren. Heerlijk om in een 2e hand boekenwinkel rond te struinen en bijzondere exemplaren op de kop te kunnen tikken. Maar ook helemaal verliefd worden tot op iedere cel op een prachtige unieke maansteenhanger. Helaas was het prijsje zeer ontnuchterend maar wie weet.. Als ze de volgende keer( want ik ga zeker nog terug) er nog is dan neem ik haar zeker mee.

Na Avebury had ik heel sterk de behoefte tot meditatie. Ik voelde op die vrijdagmorgen dat het tijd was om de kleine Maria Magdalena Chapel te bezoeken. Bij de ingang staat een prachtig vingerlabyrinth. Met de gesloten ogen volgt je vinger het patroon en in je lichaam voel je iedere baan resoneren.

Spiegelstenen.nl_207

 

En als je dan een stap opzij zet dan zie je dit. Een prachtige Chapel ( niet zichtbaar) met een heerlijke binnentuin

Binnentuin MM Chapel

Binnentuin MM Chapel

tegen de muur achter de bloemen

 

Een heerlijke plek om te mediteren en mijn hoofd leeg te maken en verbinding te maken met de Moeder Godin. En terwijl ik daar zo zat voelde ik mijzelf ineens wegreizen terug in de tijd. Ik voelde me als een adelaar opstijgen en hoog bovenin de lucht wegzwevend op de thermiek van de luchtlagen. Daar kon ik heel veel overzien en cirkelde steeds grotere banen in de lucht en terwijl ik zo observeerde en vloog voelde ik ineens dat er een Lemniscaat werd gemaakt. Een verbinding ontstond tussen 2 landen, vliegend langs de Leylijnen. En terwijl een deel van mij die adelaar was voelde ik mijzelf heel diep in de aarde wegzakken. En nog zie ik die lijn daar voor mijn ogen. Glinsterend, stralend, verbonden met het Heilige Land. Ik kan het niet anders omschrijven. Ik wil benadrukken dat het mijn eigen beleving is. Anderen kunnen hele andere ervaringen hebben.

In de rust van de Chapel zelf ervaarde ik een prachtige, blauwe energie die mij helemaal omringde en als een mantel over mij heen werd gelegd. Zo’n mooie, liefdevolle energie en stem die als een  fluistering van de wind tegen mij haar lied zong en mij welkom heette. Op dat moment zakte ik door in mijn lichaam en loste alles rondom en in mijzelf op. Als er nog iets was wat mij tegen hield dan is dat daar verdwenen. Wat er precies gebeurde is niet nodig om te vertellen want het was tussen haar en mij. De adelaar daalde weer terug in mij en ik werd mij bewust van de omgeving en  hoorde inmiddels ook stemmen van andere mensen die een bezoekje kwamen brengen.

Toen ik opstond en rondkeek voelde ik mij opgenomen in het geheel hoewel ik ook weer terug in mijn lichaam was, er is daar iets wezenlijks veranderd in mijzelf, mijn wijze van leven en wat het is.. er zijn geen woorden voor maar ben diep dankbaar voor dat moment.

 

Hierna werd het tijd om naar de Glastonbury Abbey te gaan.. Nog in de energievelden liep ik lichtvoetig naar de  toegang van het park waar de Abbey ligt. Nadat de toegangsprijs betaald was werd ik ‘geleid’ naar de Lady Chapel van waaruit prachtig á capella gezang te horen was. Alsof ik daar nooit weg was geweest vonden mijn voeten de trap naar beneden, daar waar de bron is.

En tegenover de ingang naar de bron ging ik zitten op een bankje.. Luisterend naar het gezang maakte mijn energie een reis terug naar een ver vorig leven. Ik zag mij knielend voor het simpele stenen beeld van Maria terwijl ik haar hulp vroeg voor de Oogst. In mijzelf hoor ik nog steeds het korte gebed en zie ik mijn handen gevouwen zijn. Het zijn fragmenten, beelden die kort naar boven komen. Ook beelden van een vrouw die daar in een lang gewaad loopt.  Terwijl de zanggroep devoot enkele minuten stilte neemt tussen  liederen door was ik terug in de tijd. Ik voelde me als het ware oplossen in de stenen muur.

omhoogkijkend vanuit mijn plekje

omhoogkijkend vanuit mijn plekje onder de eerste vloer

Hoe lang of kort ik er gezeten heb, ik weet het niet maar ineens was het tijd om verder te gaan.  We hadden dit als ontmoetingspunt afgesproken en eigenlijk was ieder die daar was heel erg naar binnen gekeerd. Dus we zagen elkaar in het voorbij gaan en daar bleef het bij.

Ik had behoefte om het park in te lopen, de bomen te zien die daar stonden en aan te raken. Mooie grote vijver vol met waterlelies. Heerlijke plekjes om even weer tot rust te komen.

uitzicht op Lady Chapel vanuit de Abbey gezien.  Abbey zelf

Op bovenstaande foto’s zie je rechts de ruïnes van de Abbey zelf.  Het zwart omheinde zou de plaats van het Hoge Altaar aangeven en links kijk je uit op de Lady Chapel. Nadat ik verschillende bomen had bezocht was het tijd om terug te gaan naar de Lady Chapel. Net zoals ik eerder geleid werd om hierheen te gaan was het nu tijd om het ‘altaar’ te bezoeken in deze Chapel. De plek waar eerder zo mooi gezongen werd. De groep was weg, niemand meer daar en in mijzelf gekeerd ging ik zitten. Toen ik mij openstelde in overeenstemming met mijn Hoger Zelf ontstond er iets heel vreemds.. Koude en warme energie wervelde zich om mij en door mij heen. Hoewel het koel was daar beneden brak het zweet mij uit en ergens voelde het helemaal goed om het te laten zijn. De ‘hitte’ van de energie versmolt met de energie die ik vanmorgen voelde in de kleine MM chapel, wervelde via de bron naar de Tor en weer terug. ( De Tor is zichtbaar vanaf de plek waar de Abbey staat)

uitzicht op de Tor

uitzicht op de Tor

Ook nu ging ik terug in de tijd maar ipv een persoon te zijn ervaarde ik de beleving van versmolten te zijn en deel uit te maken van dat tijdsbestek. Tranen kwamen omhoog maar niet omdat het pijnlijk was of verdrietig. Heb vaak geprobeerd om het ‘vast’ te nemen zodat ik kon begrijpen. Maar het enige wat ik begrepen heb is dat het gewoon zo is, niets tastbaars maar overkoepelend. Als wolken die hun water laten vallen komt nu naar boven. Wat het ook geweest is, dankbaar ben ik voor het mogen ervaren. Deze dag bracht naar boven wat ik als persoon vergeten was maar wel voelde.

En het is nu bijna 3 weken geleden dat wij terug zijn gekomen vanuit Glastonbury. En veel vragen mij wat is het meeste bijgebleven van die week? Als ik dan terugdenk dan is het de samenstelling van de groep waarin ieder voor zich Zelf konden zijn en toch ook samen zijn waardoor het ook gedeeld kon worden. Het was goed zoals het ging en gebeurde op dat moment.

Voor mijzelf kan ik het niet echt omschrijven maar er zijn zeker grenzen doorbroken waarvoor ik dankbaar ben. Het heeft mij fysiek geholpen om door blokkades heen te breken. En ook om gewoon Mijzelf te zijn en hopelijk heb ik dat een beetje kunnen doorgeven aan de anderen net zo goed als dat zij stukjes aan mij hebben gegeven.

Het was een gedenkwaardige reis in ieder opzicht en pas nu begrijp ik ook waarom ik niet te voren mij voorbereid heb maar het gewoon heb laten zijn zoals het kwam.

” When the moon is full, the tide is high. I call to you….. My Lady”

Tot weerziens..

 

Marianne’s Spiegel

 

 

 

 

.

Glastonbury: onze toch wel gedenkwaardige trip naar Avebury

Gedenkwaardig was deze reis zeker.. Onze taxi chauffeur had een mooi route uitgestippeld en onze eerste stop was in het plaatsje Nunney waar we Nunney-castle bezochten. Een sereen stadje met een mooie burcht die aan 1 zijde door een kanoninslag veroverd werd. Terwijl ik daar zo liep in gedachten verzonken popte ineens “mijn schoonvader zou trots op mij geweest zijn’ gedachte op. “ik bezocht een ruïne van een burcht” Mijn schoonvader was een groot liefhebber van kastelen en burchten etc.

plattegrond

plattegrond

Waarna we verder reden richting graafschap Wiltshire want we wilden natuurlijk ook nog graancirkels bezoeken als we er toch waren. Waarom we de avond tevoren niet even gekeken hadden waar ze lagen, weten we nog niet maar we deden het dus niet en vertrouwden op onze chauffeur die er een paar wist te liggen. Via Avebury waar we later nog terug zouden komen op weg naar de graancirkels. Als je de foto’s ziet van deze graanformaties en je ziet de traktorsporen in het veld dan kan je je nog geen voorstelling maken hoe groot zo’n formatie eruit kan zien. Dat veranderde toen ik de kolossale graanvelden zag in het landschap en de ruimte tussen sommige sporen in het veld. In de lucht vloog een helikopter heen en weer, wrs om nieuwe formaties te spotten.

Nadat we eerst Silbury Hill hadden bezocht, althans vanaf een afstandje en ook de mooie krijtwitte paarden ( althans 2 van de 12) hadden gezien hoog op de heuvel kwamen we ook bij een grafheuvel die de 4 windrichtingen ook symboliseerde.

West Kennet Long Barrow grafheuvel

West Kennet Long Barrow ingang 

En ik kan niet voor mijn reisgenoten praten want ik heb het ze niet gevraagd maar bij het betreden van deze grafheuvel die overigens leeg is 😉 heb ik wel degelijk de winden gevoeld afhankelijk van de windrichting.

Na de nodige foto’s en ook het invoelen van de energie was het tijd voor een graancirkel te bezoeken die daar in de buurt lag. Helaas stond er een bordje dat het graanveld verboden was te betreden dus liepen we terug naar de auto en gingen we richting Hackpin Hill waar zeker 2 cirkels moesten liggen. Vanaf de plaats waar we moesten parkeren gingen we lopend richting de plaats waar onze chauffeur zei dat er zeker eentje lag. Maar ja ook hij had zijn huiswerk niet zo goed gedaan, wij hadden het niet zo goed gedaan en tussen die giga grote velden is het vanaf de grond moeilijk kijken. En kan ik het lange verhaal net zo goed wat korter maken.. we stonden te kijken naar een groot graanveld waarin een spoor lag, onze chauffeur was een stukje de heuvel opgelopen en bleek dus later in de graancirkel gestaan te hebben terwijl wij dus op ons plekje netjes bleven wachten tot hij terug kwam. Terwijl de helicopter over en weer vloog en mijn oren en energie steeds harder begonnen te fluiten en te trillen en ik zeker wist dat we nog een stukje verder naar boven moesten lopen zodat we het konden zien, hebben we het niet gedaan.. Waarom niet?! Gewoon omdat we niet wisten waarnaar we precies zochten want we hadden ons huiswerk niet gedaanTerwijl wij later rustig het pad weer terugliepen kwamen we langs een gewijde boomplek. Een stukje met prachtige bomen in een soort van cirkel, waar een bijzondere energie hing. En vanaf een bepaalde plek keek je in het graanveld beneden en wat lag daar? Een kleine graancirkel. Weer voelde ik de energie en zei dat daar eentje lag. Maar ja, klein en simpel dat kon volgens hen geen kosmische graancirkel zijn, dat moest een eigen gemaakte cirkel zijn en weer kon ik hen niet overtuigen om daar toch eens naar te gaan kijken. Ik had het patroon veel eerder op Cropcircle gezien en alles zei in mij dat het een echte was. Maar ja, in mijn eentje toch gaan vond ik ook zo wat dus een foto op afstand genomen en wat dus later toen wij weer in ons appartement waren deze bleek te zijn.

de graancirkel op afstand

de graancirkel op afstand

Dus geen graancirkels en ietwat teleurgesteld gingen we terug naar de auto en op weg naar de stenencirkel van Avebury. Met een mooie uitleg van onze ‘reisleider’ chauffeur werden we ‘losgelaten’ in Avebury.  Inderdaad grote stenen maar eigenlijk had ik er niet zoveel mee, voelde het op dat moment. Vond het echt een toeristische plek ( dat is het natuurlijk ook) maar op ‘n een of andere manier kon ik mij niet echt afstemmen. Voelde onrust in mijzelf en of dat nu kwam door het gevoel van ‘ waarom kwam je me niet bezoeken’ of dat het gewoon warm, druk en ik moe was ik weet het niet. Voor de vorm hield ik mijn handen tegen een paar stenen en zag mooie patronen op die stenen maar daar bleef het bij. Totdat ik tegen eentje aanleunde en voelde hoe ik heel diep de aarde ingetrokken werd. Pijlsnel terug in de tijd als het ware. En toen begon ik wat rond te lopen, we staken de weg over naar het andere gedeelte van de cirkel. (Ik verbaas me er nog steeds over de gedachte om een autoweg door een stenencirkel te laten gaan maar het is zo.) En terwijl anderen een meditatie gingen doen en mij verteld werd waar ik de oude bomen kon vinden voelde ik ineens dat ik een ander kant op moest gaan. De aarden wal op, bovenlangs de cirkel terug richting de weg en ergens dacht ik nog dat ik misschien wel over kon steken terwijl ik geen oversteek had gezien.

En op het einde van het pad ben ik op de grond gaan zitten en overzag de gehele cirkel met de moedersteen, de wind waaide alle muizenissen en vermoeidheid uit mijn lichaam en ineens was ik in mijn beleving ver terug in de tijd. Had ik een warme omslagdoek om, een kampvuur naast me en zat op de grond met een staf in mijn rechterhand. Er kwam een medicijnman of sjamaan door mij naar voren. Ik voelde ineens de behoefte om mijn stem te gebruiken om tonen te zingen. Het lied van ooit kwam in mij naar boven, alleen klanken geen woorden. En samen met de wind daar boven op die wal, uitkijkend over de stenen, de mensen was ik één met Moeder Aarde, kwamen de klanken naar boven, eerst zachtjes en dan luider en werden meegevoerd met de wind. Mensen liepen vlak achter mij in een ander dimensie leek het wel.

En als ik terugkijk op dat moment dan was dat het moment waarop ik voelde wat ooit hier geweest moest zijn. het grappige is dus ook dat ik maar 1 foto van de stenen groep gemaakt heb. Meer hoefde ook niet. Het was goed zo. En later toen ik zag dat de anderen richting de bomen gingen ben ik opgestaan en rustig die kant opgelopen terwijl ik afscheid nam van een bijzondere ervaring. Diep verankerd dat wel maar verbonden met dat kleine plekje daar op die heuvel uitkijkend over een plek wat ooit eens was.

Veel emoties heb ik gevoeld en ervaren op welke wijze dan ook.. Maar ook later op de avond toen wij terugkwamen bleef die innerlijk stem ” waarom ben je niet gekomen naar de graancirkel toen ik je riep” ” Waarom geloofde je de anderen en vertrouwde je niet op mij?” En een gevoel van onmacht kwam over mij heen, ik kon geen antwoord geven op die vraag. Maar ergens diep van binnen voelde ik het verdriet van mijn innerlijk kind dat ik de boodschap niet begrepen heb.

Marianne’s Spiegel

Het woord: Unity en Soulbodyfusion®

Dit woord popte vanmorgen op terwijl ik bezig was. En bracht mij terug in de tijd. Terug naar 2009 toen ik kennismaakte met bijzonder iemand die o.a. kanaal was voor de Godin Isis en mij daardoor  een bijzondere Isis inwijding doorgaf. Gewoon omdat het toen zo mocht zijn.

Tijdens deze inwijding kwam voor mijn geestesoog een groot dik boek dat vanuit zichzelf langzaam blad voor blad omsloeg totdat het op een pagina stil bleef staan. Met grote letters kwam het woord UNITY naar voren. Ik begreep het niet zo en kon het daarom ook niet plaatsen. Ik had juist een week tevoren een healing/reading gehad die over communicatie/verbindingen ging dus waarom dit woord?

Tijdens het nagesprekje vertelde ik over het boek en het woord en het viel mij op dat er gelijk een invulling aan gegeven werd, dat de betekenis ‘verbinding’  zou zijn. En terwijl ik luisterde voelde ik diep van binnen dat het gewoon niet klopte.. Dat was niet de bedoeling maar ik kreeg ook niet helder wat de bedoeling dan wel was en besloot om het gewoon te laten rusten. Ergens voelde het diep van binnen dat de verklaring nog wel eens zou komen wanneer de tijd daar zou zijn.

Tijdens de jaren die daarop volgde en de spirituele ontwikkeling in recordtempo omhoog gezet werd, raakte het wat op de achtergrond. Vergeten ging niet maar blijkbaar kon ik er ook niets mee dus misschien was het toch niet voor mij bestemd geweest. Ook ons contact is verbroken dus blijkbaar kruisten onze paden zich even en niet voor langer zoals ‘voorspeld’ was.

Totdat ik vanmorgen zomaar out of the blue  het woord weer ‘hoorde’ en besloot op te zoeken wat het woord eigenlijk betekende in het Nederlands. Want steeds kwam het woord ‘verenigen’ naar boven en dat klopte gewoon niet. Unity is niet verenigen, niet samen brengen en eigenlijk is het toch ook weer wel. Unity betekent Eenheid.

En als er iets is wat de laatste maanden/weken gebeurd is dan is het dat wel. Eenheid in mijzelf voelen door gewoon te zijn wie ik ben en niet wie ik moet zijn. Door alle verwachtingen en acceptaties te laten zijn voor wat het is: een spiegeling van de geest. De contrasten/tegenstellingen onder ogen zien en aanvaarden voor wat het is…En dit gewoon te omarmen als een deel van mijzelf wat erbij hoort en daardoor ook mag zijn.

De laatste maanden zie ik vaak blogs voorbij komen die onder woorden brengen wat ik ervaar en niet onder woorden kan brengen, gewoon omdat de woorden niet komen maar via energie overgebracht worden. De beschrijvingen zijn vaak zo treffend dat het lijkt alsof ze uit mijn hoofd gehaald zijn. Het is een proces wat velen van ons aanraakt opdat wij op gaan staan en niet afwachtend zijn op hulp van anderen waar dan ook ter wereld of kosmos. En die ook schrijven over de Eenheid vinden in jezelf en vandaaruit manifesteren. Die nu begrijpen dat waar we onze gevoelens in leggen of juist afwijzen gemanifesteerd wordt in deze wereld.

Die begrijpen dat wij als mens zelf de eerste handreiking mogen doen naar buiten op welke wijze dan ook.

936904_378984262210435_472241773_n

Gandhi zei het al treffend: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” en dat hoeft niet iets speciaals of groots te zijn. Het begint bij de zandkorrels die later een grote woestijn of heuvel worden. En wanneer je daar naar kijkt dan besef je dat ‘niets’ er mee toe doet. Dat alles om je heen een illusie is en zelfs wanneer je dat beseft dan voel je dat er gewoon niets is, niets wat er meer toe doet. Behalve je zelf, je eigen fysieke lichaam en je Hoger Zelf, je spirit die in eenheid is met je lichaam.

Natuurlijk gaat dat niet tegelijk, gebeurt dat niet altijd plotsklaps maar als je steeds opnieuw bewust bent van je lichaam en je Hoger Zelf dan zul je merken dat de verschillende frequenties steeds meer in afstemming komen en dat je bent wie je bent. Eenheid in jezelf en op deze aardbol.

En wat heeft SoulBodyFusion® hiermee te maken? SFB is een prachtige manier om met jezelf in contact te komen. Door middel van intentie en bewust aanwezig zijn in je lichaam stem je je af op de hoogste frequentie van je Hoger Zelf en laat deze indalen. Het is geen energieoverdracht of healing. Het is gewoon in contact komen met wie je bent. Gewoon door te zijn en te ervaren. Geen meditatie of trance maar gewoon voelbaar in je lichaam aanwezig zijn en te genieten van het moois dat mag ontstaan. Gewoon omdat jij het bent.

Marianne’s Spiegel

I

 

 

Glastonbury: Tintagel en St Nectan’s Glen.

Eigenlijk was het de bedoeling dat we later in de week naar deze plekken zouden gaan maar de reis naar Avebury werd verschoven naar die donderdag en zo vertrokken we op dinsdag naar Tintagel en later in de middag naar St Nectan’s Glen.

Toen ik het nieuws die zondag hoorde had ik zoiets van 2 pittige dagen achter elkaar en ik zie wel wat er gebeuren gaat. Nu terugkijkend op deze week en zeker op die 2 dagen besef ik dat het zo moest zijn. Althans voor mij dan. Dat na alle beperkingen die op maandag naar boven kwamen tijdens de wandeling naar de Tor dit er gewoon na moest komen. Want met deze 2 dagen was de toon gezet voor de rest van de week, voor mij dan.

Hoewel het landschap van Engeland erg mooi is en wij een landschappelijke mooie route reden kon ik nog steeds niet wennen aan het links rijden en heb regelmatig een schietgebedje naar boven gestuurd als er weer eentje hard door de bocht kwam zeilen. En hoewel ik mij verheugde op de zee, de oceaan heb ik steeds het gevoel gehad van” dit is de middag waarop ik wachtte”. De middag die voor mij doorslaggevend was om met deze mooie energiegroep mee te reizen. Het bezoek aan St Nectans Glen. Dit is de enige plek die ik op de website bezocht heb en nog niet beseft dat het een klim zou worden om te komen waar ik wezen wilde.. Maar eerst Tintagel.

De plek waar de kasteelruines liggen van wat men zegt de geboorteplek van Koning Arthur zou zijn. En net als zoveel legendes en mythes weet je nooit zeker of het klopt of niet. Maar de ligging was hoog op de rotsen, de weg er naar toe onregelmatig. Op dat moment voelde het voor mij dat ik naar beneden zou gaan.. Naar Merlin’s Cave en naar het strand die op dat  moment toegankelijk waren vanwege eb.

Een steile weg naar beneden en in gezelschap van een reisgenote die ook naar het water wilde gingen wij rustig omlaag. Terwijl de anderen zich begaven op de weg naar de ruïnes.

Eenmaal beneden aangekomen zagen wij alle stenen/rotsblokken die op het strand lagen, glibberig en sommigen aangekoekt met schelpen en zeewier.. Maar hoe kwamen we daar beneden op het strand? Er was een makkelijke weg en een moeilijke weg en blijkbaar kozen we eerst voor het laatste. Via de rotswand over een bruggetje bij de waterval kwamen we bij een stukje waar we allebei besloten van “dat pad nemen we niet” en omdat er toch veel mensen op het strandje waren had ik zoiets: die zijn niet allemaal via die moeilijke weg naar beneden gegaan.

Toen ineens zag ik de houten stellage aan de andere kant: de brug over de kloof die naar Tintagel liep en de brug naar beneden die uitkwam op het strand.

strand met uitzicht op Merlin's Cave en boven de ruïnes

strand met uitzicht op Merlin’s Cave en boven de ruïnes

En daar kwam voor mij de uitdaging, hoe kom ik op het strand en bij de grot aangezien ik over grote stenen en rotsblokken heen moest klauteren. Ik ben er gekomen en heb ook weer geleerd hoe mijn lichaam zich in balans kon houden als je alles maar met beleid en inzicht doet. Door ook hier mijn eigen weg in te kiezen en vast te blijven houden. Merlin’s Cave is zeer bijzonder en wat mij vooral verbaasde was dat het geen echte grot was maar eerder een passage met prachtige rotswanden in mooie kleuraftekeningen. Aangezien ook hier met vloed zee doorheen spoelt waren ook deze stenen verder op in de bodem nat en glibberig dus besloot ook hier om geen waaghalzerij te doen en gewoon te genieten van het moois dat ook zo zichtbaar was en ook voelbaar.Spiegelstenen.nl_80

 

Toen later onze reisgenoten van het ruïnes naar beneden kwamen was het na een poosje tijd om weer naar boven te gaan waar de taxichauffeur op ons wachtte en lang leve de 4 wheel drives. Daar had ik zeker wel 2 BP voor over om comfortabel naar boven terug te rijden. Goudmijntje voor deze mensen. 2 sportieve wandelaars uit de groep gingen lopend naar boven en waren eigenlijk nog eerder boven dan wij en dat mocht de pret niet drukken..

Daarna op weg naar St Nectans Glen op volgens mij nog geen 10 minuten autorijden vanuit Tintagel. De plek waar mijn hart open ging van vreugde en lichtheid, wat een prachtige energie is daar voelbaar. Maar als ik had gedacht dat de weg er heen makkelijk zou zijn dan kwam ik weer bedrogen uit. :-)

Het begon goed en toen we het woud inliepen voelde ik als het ware de energie door mijn lichaam  stromen en het ruisen van de waterval op de achtergrond voelde als een doorstroming wat op de strand  aangeraakt was. Ik weet nog dat ik dacht terwijl we liepen over bospaden, tussen boomwortels met een beetje glooiing, als het zo gaat dan heb ik mij ongerust gemaakt over niets. Langs de beek stroomopwaarts lopend kwamen we mooie zenstapeltjes tegen in het water

Spiegelstenen.nl_126

Het lopen werkte louterend en beetje voor beetje voelde het alsof er jasjes uitgedaan werden. De hoge bomen en prachtige varens gaven echt het idee dat je in een andere wereld was beland. Een wereld waarin je boswezens zag als je goed keek in het mos wat de boomstammen bedekte. Steeds verder gingen we naar boven, glooiend langs het water en toen kwam de klim. Oeps dat zou niet zo makkelijk gaan maar gaande weg gingen we steil de heuvel op, op letten dat je niet struikelde over een scheve tegel of boomwortel. En steun zoeken aan het leuning (gelukkig) bereikten we het rustpunt, het theehuis. Er werden kaartjes gekocht om de waterval te bezoeken en daar kwam opnieuw voor mij een keuze: ga ik mee naar beneden of blijf ik boven? En hoewel het heel jammer is dat ik de waterval dan niet kon zien alleen maar kon horen bleek voor mij het goed geweest te zijn om niet mee naar beneden te gaan maar lekker op het terras een kopje lemon/ginger thee met carrotcake te bestellen. Tenslotte moest ik ook dezelfde weg weer terug naar beneden en dat deze minder makkelijk dan naar boven zou zijn had ik al begrepen.

Even gezeten in de mooie meditatieruimte onder het gebouw en toen de weg terug naar beneden. Het eerste stuk was weer goed opletten geblazen en daarna ontving ik een mooie les in verwachtingen. Dat het nooit zo is als dat je je voorgesteld had. Want voor mijn gevoel was ik sneller terug bij de auto als dat de heen reis was. Net alsof je gedragen werd in de energie en dat gevoel heb ik de rest van de dagen behouden.

St Nectans Glen was voor mij een bijzonder mooie ervaring ook zonder de waterval gezien te hebben en vanmorgen tijdens het wandelen met de honden in het bos besefte ik dat het niet meer uitmaakt waar en in welk bos ik loop. Het gevoel wat ik daar in St Nectans Glen mocht ervaren zal nooit overtroffen kunnen worden. Het is met recht een ‘enchanted forest’ waar wij als mensen uitgenodigd worden om te zijn wie we zijn en te mogen zien en ervaren. En de sluiers tussen onze en de spirituele wereld heel, heel dun zijn.

Als er één plek zou zijn waar de Godin/Gaia letterlijk aanwezig is overal waar je zou kijken dan is het daar..in St Nectans Glen.

St Nectans Glen

St Nectans Glen