De Sluiers en de Kern… Een Ontmoeting

Dit verhaal schreef ik op in een groep op een forum en twijfelde of ik het op dit blog wilde plaatsen.. Maar zoals je ziet is dit toch gebeurt maar heb geen letter veranderd aan deze vertelling..

Welkom Reiziger die hier binnentreedt.. Buiten waait een koude wind maar binnen is warm. Zet je bij het haardvuur en neem een kom warme soep.. Daar in die ketel…en luister naar het verhaal van Sluiers en Kern..

Het verhaal dat voelde om verteld te worden door een foto die gisteravond gemaakt werd bij de volle maan van 6 november..

_3kristallen tuin
Een foto die laat zien: een lichte stralende volle maan, zichtbaar in een grote wolk.. Een week eerder was het 31 oktober, Halloween.. Deze foto zou toen niet misstaan hebben.
Volle maan op een dag dat de sluiers dun zijn.. Vanuit de Tzolkin zijn we nu bezig met de eerste serie van 10 GAP dagen achterelkaar GAP staat voor Galactic Portal.. de verbinding tussen de verschillende dimensies. Dat maakt dat er makkelijker verbindingen gelegd kunnen worden in energievelden, intense dromen maar ook dat oude stukken die je diep in jezelf verborgen hebt gehouden ineens naar voren kunnen komen..
Het dichte overgordijn wordt een transparante sluier en wat je ziet is Jezelf..De stralende Kern diep in jezelf.. Die straalt en licht geeft maar verstopt wordt voor de buitenwereld..

Wat je angstvallig verborgen wil houden omdat er emoties en kwetsbaarheid mee verbonden is, angsten die misschien reëel zijn maar eigenlijk ook alleen maar gevoelens zijn.. Emoties die doordat ze gevoed worden met energie alleen maar sterker en sterker worden en daardoor de overhand krijgen en jezelf, die Stralendheid weer toedekken..

We gaan naar de Winter, de periode waarin Buiten niet belangrijk is maar Binnen juist dat is wat telt.. Samen zijn, delen, luisteren, uitrusten en inkeer..

Vanmorgen liep ik het in bos met onze honden die nu daar in de hoek liggen te slapen en voelde de koude wind en besefte dat het tijd werd om mijn handschoenen op te gaan zoeken.. Om mijn handen te beschermen tegen de koude en ze aan de buitenwereld te onttrekken..
Het bracht mij terug in de tijd, een paar jaar geleden toen ik 24 uur per dag, dichte en drukkende handschoenen en armbedekking moest dragen voor herstel van mijn fysieke littekens..

Opnieuw voelde ik de bescherming die dat toen gaf.. Mijn littekens, waren niet zichtbaar voor de buitenwereld.. Dat er iets was met mijn handen en armen dat was zichtbaar maar wat precies was verstopt onder deze bedekking..

Toen het moment kwam dat deze bescherming op moest houden, omdat dat toen beter was voor mijn huid was ik zo gewend aan deze veiligheid dat ik het niet op wilde geven..Mensen hadden mij op deze manier geaccepteerd en dan zou ik dat nu op moeten geven?
Op dat moment was ik voor een paar weken op het spirituele centrum, op het camping terrein.. De plek waar ik mij ook zo veilig voelde en alles aan kon en die mij ook zeker goed geholpen heeft in mijn zelfstandigheid versterken. En daar op dat moment, op die plek.. weken nadat de arts had gezegd dat het nu klaar was, was ik ook klaar.. Symbolisch heb ik ze uitgetrokken, netjes opgeborgen en was ik en mijn littekens klaar voor de buitenwereld, dacht ik..

Met het uitdoen van die bescherming, dat dichte gordijn voelde ik mij zo ‘naakt’ en kwetsbaar.. Mijn huid was sowieso erg kwetsbaar, niet goed opletten maakte dat er wondjes ontstonden maar ook dat het nu zichtbaar was.. Maar ook het gevoel van gewone kleding op de huid maakte dat alles anders aanvoelde..

Klein en kwetsbaar, onzeker en bang maakte dat ik achter iedere boom een spreekwoordelijke beer zag, dat ik bang was om ‘s avonds naar het toiletgebouw te lopen omdat het heel erg donker was ook al was de hemel verlicht met zoveel sterren..( Ik stond achterin op het terrein tegen de bosrand aan en was niet alleen op camping..)

Dit duurde een paar dagen, totdat er het besef kwam: ‘wat gebeurt hier nu en vooral waarom laat ik dit gebeuren?’
Ik voelde wat het met mijn lichaam deed, wat de emoties deed in de energie.. De energie verdichtte in mij.. de angst voor iets wat ik helemaal niet eens wist of het zou gebeuren groeide..
Totdat het moment (tijdens een wandeling in de spirituele tuin) in mijn systeem kwam dat ik mij de opmerking herinnerde: “Marianne, jij bent niet je littekens… Ze maken nu deel uit van je lichaam en horen daarom bij jou maar JIJ BENT NIET JE LITTEKENS”

Op dat moment opende de wolk zich die zich buiten had laten zien en zag ik een stralende maan en besefte de boodschap die bedoeld werd.. Het gaat niet alleen om de fysieke littekens, de zichtbare littekens maar ook de innerlijke littekens, opgelopen ergens in onze reizen terug naar de Bron..Naar onze eigen Stralendheid, het Licht wat wij allemaal zijn, deel van uit maken..Het Licht wat ook alleen maar zichtbaar is als wij ook het Donker willen en kunnen zien.. Het hoort samen, deel van ons..

Toen eenmaal dat besef resoneerde met iedere cel van het fysieke lichaam voelde ik Kracht naar boven komen, de Sterkte van wie je bent.. En voelde ik mij opnieuw herboren worden, oprijzende als een Phoenix uit de as van het oude..en bezag de wereld toen het licht werd met nieuwe ogen.. Ik ben nog steeds de dezelfde persoon in hetzelfde fysieke lichaam maar Oversteeg in Al dat is en niet is..

En wanneer ik nu mijn handschoenen ga opzoeken en ze aan ga trekken dan is het voor een bescherming tegen de koude wind maar niet omdat ik mijzelf wil verstoppen..

Lieve Reiziger, waarom vertelde ik dit persoonlijke stukje uit een donkere levensperiode van mij? Omdat ik hiervoor niet gekozen heb om dit te ervaren maar wel gekozen heb om te ervaren wat het mij gebracht heeft en nog zal brengen. Dankbaar te zijn voor deze levenslessen die mij de mogelijkheid gaven en geven om door de sluiers heen te gaan en te Zien vanuit de Kern..

Maar laat ik teruggaan naar de wandeling vanmorgen in het bos..Een heerlijke wandelplek met veel variatie.. en nu in de herfstperiode de bomen kleuren is er midden in die wandelplek een stukje terrein dat het Naaldbos en Loofbos van elkaar scheidt.. Op het moment dat je het donkere naaldbos uitloopt zie je het goud van het loofbos voor je..

Een prachtige Gouden Poort die je uitnodigt om door te lopen en op dat moment voelde ik een prachtige Vrouw die het einde van haar Aardse reis nadert en dan een ander Prachtig Pad gaat nemen die haar gaat brengen naar een andere Dimensie.. Mijn Stem riep haar Naam en toen mijn fysieke ogen opzij keken zagen ze een prachtige reiger zittend op de leuning van een bruggetje over het water..

Energie-uitwisselingen kwamen tot stand en haar energie mengde zich met de mijne.
Mijn fysieke zintuigen werden scherper en intenser terwijl ze de geur opsnoven van het kruidige Herfstbos en genoten van de geweldig kleuren pracht voor mijn fysieke ogen..

Toen ik weer terug keek naar de Gouden Poort, kwamen woorden naar boven.. Woorden over verbinding tussen Daar en Hier, tussen Hier en Hier en over Samenzijn.

” Ineens zag ik je voor Mij staan,
In de poort met stralend goud licht
Je riep me bij de naam en nodigde me uit om dichterbij te komen.

ik liep in het bos en ineens rook alles beter, alles intenser..
Voelde je energie samen met de mijne vermengen.
Er was geen jij, geen ik.. er was alleen maar EEN.
Heel zacht kwam je naam weer in mijn systeem
Heel zacht riep ik hem uit……………

Ik voelde jouw pijn, jouw zwaarte in je hoofd,
je vermoeidheid zo zwaar
Het enige wat ik nu voelde was rust, rust wat je zo hard nodig had.
Nu hier in dit bos waar de wind waait door mijn haren,
voel ik dat wij samen lopen jij daar,ik hier.
Voor altijd verbonden, niet alleen in naam.”

Toen deze woorden meegenomen waren door de wind en de energie veranderde de energie en werd het tijd om verder te lopen en het moment te koesteren toen er even geen sluier was maar puur alleen de Kern in ons samen..

10527547_760827200645317_1376942006809084867_n

Geliefde reiziger, neem nog wat soep en brood terwijl dit verhaal ten einde is gekomen.. Het verhaal wat anders is dan oorspronkelijk de bedoeling zou zijn maar het werd een Vertelling, een verhaal over kwetsbaar zijn en verbinding voor jou en voor mij……

Een gedachte over “De Sluiers en de Kern… Een Ontmoeting

  1. Myriam

    Een mooie intense ervaring, zo één dat je ook koesteren gaat lieve Marianne.
    Ik ga hier niet zoveel schrijven omdat woorden er niet toe doen, jou gevoel, mijn gevoel en het gevoel van de ander, van ons allen….die voor de één intenser binnenkomt dan bij de ander…maar allen op weg terug naar de bron, terug naar het licht, en op onze eigen unieke manier….dikke kus, veel liefs Myriam xx ♥

Reacties plaatsen niet mogelijk.