Een Kringetje om een dood punt

Het verhaal van nu is persoonlijk.. Een paar ontmoetingen die afgelopen week plaatsvonden, soms heel spontaan maar wel met een ondertoon van herkenning..
Het begon afgelopen maandag toen ik onderweg was naar kleine Bram toen ik langs de A 27 ineens een witte reiger zag staan..
Eerst dacht ik aan een ooievaar maar nee, dit was een witte reiger..Een vogel die mij terugbracht in de tijd.. Een herkenningsteken van een dierbare vriendin, die niet meer op deze aarde is, echter energetisch nog regelmatig aanwezig..
witte-reiger

Met de bedoeling om de betekenis van de reiger op te zoeken reed ik rustig verder maar het gebeuren verdween in de daaropvolgende dagen naar de achtergrond..
(Sinds begin december zit ik in een wik en weeg situatie: wat is de bedoeling van het Pad dat mijn Essentie loopt….
En ik weet dat ik daar vaak gesprekken met haar over had, hoe wij aankeken tegen de huidige spirituele manier van doen, over bewustzijnsverruiming en Ascentie en waarom het soms zo moeilijk was/is om een persoon haar/zijn eigen verantwoordelijkheid te laten nemen..Ipv het zich allemaal laten aanleunen en te laten pamperen..

Steeds opnieuw kwamen we tot de conclusie dat het gros van de mensheid er nog niet klaar voor was of nooit zal zijn.. Maar dat wij steeds opnieuw de energievelden open zouden houden al was het maar voor 1 persoon.. wie weet hoe deze persoon zich zou ontwikkelen..)

Als die gedachten lieve Lezer, kwamen weer terug toen ik die witte reiger zag.. Lijkt heel veel maar het schoot als een flits doorheen…

Iedere ochtend wandel ik met onze 3 Berner sennenhonden door bos en/of hei… Zo ook de vrijdagochtend 5 dagen later.. Daar op die grote stam over het water zat een blauwe reiger, mij strak aankijkend… hypnotiserend als het ware.. Nu zijn daar reigers dus dat is op zich niet zo bijzonder maar vaak zitten die wat verder weg, geconcentreerd op het water voor prooi.. Deze dus niet.. en hoewel de honden er heen gingen, wat ja daar was water, bleef deze zitten.. De ogen gericht op mijn gezicht en hoewel ik niet weet hoe ik kan zien of het een mannetje of vrouwtje is, voelde dit als een pure vrouwelijke energie…

Toen ik de reiger op de foto wilde plaatsen, draaide deze zich langzaam om en vloog statig weg..
Al mijmerend liep ik verder, 2 reigers in 1 week.. dat kan gewoon geen toeval zijn.. Maar thuis weer opgenomen in de hectiek kwam het er weer niet van om het op te zoeken of om er in essentie over na te denken.
Zaterdag was ik niet aanwezig en eigenlijk pas vanmorgen voelde ik de behoefte om voor mijzelf in de Kristallen Tuin te gaan zitten.. Samen met een bergkristallen schedel, een prachtig energiewezen verbonden met haar…
Tijdens de connectie kwam ineens een ekster op de boomstam naast mijn raam zitten en pikte met zijn snavel voedsel uit de stam..
Al kijkend voelde ik de energie terugstromen in mijn buik en ontstond er een energetisch gesprek tussen haar en mij..

Waarbij ik voor mijzelf bekende dat ik haar meer mis dan ik gedacht had te doen, onze gesprekken maar ook de energie-uitwisselingen en soms haar rake opmerkingen dat ik mij weer eens meer mee had laten slepen dan dat beter was voor mij.. Met een energetisch glimlach die vrolijkheid bracht in de buikenergie..

En tijdens ons ‘gesprek’ bleef de ekster maar omhoog/omlaag glijden langs de boomstam en gingen mijn gedachten weer terug naar die vrijdagmorgen.. De reiger, het water, de storm en de bomen…
Meegaan met de wind, stromen met het water, maar ook blijven staan voor wie en wat je bent..

En daar in dat moment viel alles op zijn plaats…. Las ik in het boek van Christiane Beerlandt de beschrijvingen van de reiger en de ekster, het gesprek van dat moment via deze bergkristallen schedel maar ook de mijmering over de bomen…Het grote verschil tussen de ‘naakte’ winter-loofboom en de naaldboom..
Het verschil tussen de krakende en piepende beweging van de takken van de loofboom en het soepel meebuigen en -ruisen van de naaldboom.. het verschil in leeftijd en wijsheid. Het verschil tussen stram, beetje bewegen en soepel mee gaan in de wind of storm..

Dat was het moment, waarop het besef kwam dat deze vrouw ( ik) steeds maar in een kringetje liep rondom een punt want er niet was, een dood punt waar niets meer vanuit zou komen..
Dat er opnieuw losgelaten en onthecht mocht worden waardoor er hernieuw inzicht en frisheid in mijn vermoeide ogen zouden komen..

Maar ook dat het tijd werd om opnieuw in beweging te komen.. ik begon de oude loofboom te worden, dromerig en terugkerend in mijzelf..
Nu besef ik opnieuw en dank voor het Inzicht dat terugkerend in je eigen Essentie niet de Flow kan beperken..

Dus hoe graag ik nu ook op mijzelf ben, ik niet mag vergeten dat er ook een naaldboom in mij huist..
Voortgaan en bewegen op de wind.. de wind ruisend als een branding door de naaldentakken.
Stroming gelijk het water en open voor nieuwe inzichten en richtingen..
10314765_949724835055209_3337939513154387706_n

De stenen zoals jullie hier overal zien liggen in de Kristallen Tuin, blijven een belangrijk deel van mij zelf maar een nieuwe weg ligt voor mij zoals deze ook voor velen van jullie open ligt..

En dat Lezer en Reiziger is wat 2015 ons gaat brengen… Nieuwe mogelijkheden om te onderzoeken en te ervaren, een open blik naar buiten en rondom ons heen. Nieuwe wegen die ontdekt of gemaakt mogen worden.. Een open hart vanuit onszelf naar anderen, niet moeilijk maar de humor ervan in blijven zien en soms glimlachend hoofdschudden vanuit Wijsheid..

Vandaag nam ik een besluit om iets nieuws te gaan ervaren, wat is jouw besluit… Lezer van dit verhaal..

2 gedachten over “Een Kringetje om een dood punt

  1. Dory

    Wat mooi en integer geschreven… dank je wel…
    Mijn besluit is om dit jaar vooral dicht bij mezelf te blijven, heel bewust, in heftige situaties.
    En om goed voor mijn innerlijke kind te zorgen; met blijheid en vertrouwen in het leven te staan.
    Hartegroet en Licht,
    Dory

  2. Myriam

    Lieve Marianne,

    ik had natuurlijk al je blog gelezen, maar heb dit bij deze nu nogmaals gelezen…
    Ik ga dit jaar mezelf meer liefde geven, want ook ik mag er zijn en ik mag leren ontvangen…
    En dat doe ik niet alleen, krijg daar alle hulp bij, van mezelf maar ook van de engelen en van sommige mensen hier op aarde en niet te vergeten The Wizard ♥. Wat mijn les is is om nog meer mijn eigen lichaam bewust te worden en er stevig te leren staan zodat mijn werkelijke kracht naar buiten mag treden. Zo dat het licht nog meer mag gaan schijnen, het zal een werk worden die niet zo in één twee drie zal gedaan zijn maar ik heb tijd en die ga ik ook nemen. Tenslotte stopt het leren nooit, maar alles komt op zijn tijd, ik heb daar alle vertrouwen in..dus ik ga dit jaar nog dieper in mezelf afdalen en daar kijk ik eigenlijk naar uit….

    Ik dank je vanuit mijn hart voor het delen van je persoonlijke ervaring ♥

    Liefs Myriam xxx

Reacties plaatsen niet mogelijk.