Categorie archief: Blog

Van Miami naar San Diego: reisverhaal deel 1; mei 2016

Klik op de foto’s voor de vergroting en sommige fotootjes zijn gekanteld maar als er op geklikt wordt zie je ze goed staan.

Vandaag 15 juni 2016,
heb ik eindelijk de rust gevonden om een reisverhaal te schrijven over een bijzondere cruise die wij gemaakt hebben.
2.5 week na terugkomst uit Vancouver, nu in een periode waarin de tijd hardnekkig probeert om mij die maand te vergeten en terug wil duwen in de maatschappij van nu. Alsof die maand maar snel uitgewist moest worden zodat ik weer over kan gaan tot de orde van de dag.
Helaas voor de tijd en maatschappij is dat niet goed gelukt.
Maar het geeft wel goed weer hoe ik deze reis ervaren heb. En daarover gaat dit blog.
Ik wilde een dagelijks reisverslag bijhouden, boek en potlood was daarvoor meegereisd maar uiteindelijk moet ik het doen met de herinneringen, de emoties, de ervaringen en vooral de foto’s. De foto’s die bijzondere plekjes laten zien echter niet de hitte weergeven die gevoeld werd tijdens ons bezoek. De hoge vochtigheidsgraad van soms wel 92% tijdens deze hitte. Het verlangen naar de duik in zee in de wetenschap dat ik dat beter niet kon doen ivm mijn gevoelige huid. Ja sommige bezoeken hebben onuitwisbare indrukken achtergelaten..
Maar laat ik bij het begin beginnen..
27 april 2016 staat in mijn geheugen gegrift.. De reis waar ik zo tegenop zag en tegelijkertijd zo op verheugde zou gaan beginnen.
De dubbele gevoelens hadden vooral te maken met het achterlaten van onze honden en dan vooral onze Grand Old Lady Quenya. toen 10 jaar en 11 maanden. Een hoge leeftijd voor een Berner Sennen hond. En hoewel ik wist dat ze in hun vakantieverblijf goed verzorgd zouden worden had ik mij al maanden tevoren druk gemaakt hoe het deze maand zou gaan. Of ze er nog wel was als we terug zouden komen, wat als ze ernstig ziek zou worden en mijn grootste angst bewaarheid zou worden: zou komen te overlijden.. tenslotte lag er een oceaan en later ook een continent tussen ons en haar. Voor B’Elanna was ik niet bang maar zij..
Gelukkig voor mij ligt ze nu tijdens het schrijven van dit blog heerlijk op de stenen vloer te slapen en heeft ze haar 11e verjaardag gevierd.
Ook had ik kort voordat de reis aan zou vangen nog een mooie waterreading ontvangen waarbij de opmerking kwam dat deze reis wel eens anders zou kunnen verlopen dat gepland.. Zij benoemde eventueel een andere bestemming dan oorspronkelijk. Nu is dat niet helemaal uitgekomen maar de reis liep inderdaad niet helemaal van een leien dakje..

En het begon allemaal al tijdens onze overstap van Atlanta naar Fort Lauderdale op donderdag 28 april. Een krappe overstap maar het zou moeten lukken als alles soepeltjes zou verlopen. Maar Amerika zou Amerika niet zijn als alles soepel zou gaan, lang leve de bureaucratie. Nadat we eerst door een extra controle op Schiphol waren geweest omdat we met een Amerikaanse maatschappij vlogen, moesten we in Atlanta opnieuw onze koffers ophalen, door de Immigration en Customs heen en dan opnieuw aansluiten in de rij voor de bagage controle voor de binnenlandse vlucht..En als er iets is waar ik een hekel aan heb is bureaucratie en machtsvertoon. Kortom de anderhalf uur ruimte tussen beide vluchten tikte gestaag weg terwijl we geen meter opschoten in de wachtrij. Eindelijk zag iemand het licht en besloot een 2e band te openen zodat we net voordat het boarden begon, aankwamen in de gate voor ons vliegtuig naar Lauderdale. Horde 1 was genomen nadat we ‘s ochtends vroeg om 07.00 uur op Schiphol begonnen, vliegtijd 9 uur, tijdsverschil 6 uur terug. We waren aan de oostkust van Amerika
Ik prijs mij gelukkig met een lieve man tijdens deze reizen want ik ben niet altijd even gezellig op lange vluchten. En zeker niet als er dan ook nog gedoe en tijdsdruk is.

3 nachten zouden we in Ft Lauderdale verblijven totdat we zondag 1 mei de boot op zouden gaan voor onze cruise. En wat verheugde ik mij al op de zeedagen. Landexcursies zijn mooi maar de zeedagen zijn voor mij geweldig.

Vrijdag bezochten we de Everglades althans een stukje ervan en hoewel ik zeer stellig was dat ik NIET op zo’n moerasboot zou gaan is dat toch wel gebeurd en ik heb ervan genoten. We hebben alligators gezien en schildpadden, moerasvogels en gelukkig voor mij was het veel te heet voor de slangen om zich te laten zien. Ik was daar absoluut niet rouwig over.
Later tijdens de wandeling kleine baby alligators gezien en mama.. Werd er groetje afgegeven door een havik die vlak naast mij in een hoge struikboom vloog. En ervaarde ik dat alles wat naast het aangelegde pad ligt, drassig is.
Zaterdag zijn we in de richting van Key West gereden, hebben gelegen op Miami Beach en vooral ons verbaasd over de aanwezigheid van de vele grote jachten/boten al dan niet met bemanning voor het geval dat.
Wat mij vooral van Miami is bijgebleven is de drukte, de snelheid waarmee deze stad zich profileert. Auto’s rijden snel, mensen zijn gehaast, bombardement van dure designershops,neonlichten, hoge appartementsgebouwen en hotels. De chaos op de wegen wat je eigenlijk snel achter je laat als je richting de Keys gaat. Nu moest onze huurauto zaterdagavond terug zijn dus de rit helemaal naar Key West (uiterste puntje) hebben we maar gelaten voor wat het was.
IMG_9125IMG_9142

1 mei 2016
De dag van het inschepen op de Disney Wonder. Helaas kwam dit schip met norovirus de haven van Miami binnen en moest het eerst helemaal ontsmet worden voordat boarding kon beginnen. Het is ook wel apart om te zien hoe na iedere incheck de balies met ontsmetting werden schoongemaakt voordat de nieuwe passagier kon inchecken. Maar Disney zou Disney niet zijn als ook dat soepeltjes zou verlopen en iets later dan gepland konden we een brandschoon schip oplopen. Nog niet alles was vrijgegeven op dat moment maar het belangrijkste was dat we aan boord waren en dat we een hapje konden eten. Onze koffers zouden later die middag bij de stateloos ( lees 😉 hut) afgeleverd worden.En gelukkig waren deze niet in het water beland, zoals bij een andere bagagecontainer wel gebeurde. Tja cruisen met een Disney cruiseschip is toch net even anders dan met een andere cruiseschip.
IMG_9181

Ons reisschema zou ons vanaf Miami naar Cozumel ( Mexico) brengen, daarna naar Cartagena ( Colombia) en dan zou een diepe wens van mij in vervulling gaan door het Panama kanaal richting Puerto Vallarta en Cabo San Lucas ( Mexico) naar San Diego. en een paar dagen later vanuit San Diego naar Vancouver (Canada). Heerlijke zeedagen afgewisseld met landdagen.

De eerste paar dagen was het overuren draaien voor de bemanning, alles had strikte hygiëne en (Disney is daar al heel erg streng in) zelfbediening was nog niet mogelijk. Zeker omdat we door het Panama kanaal heen moesten mocht er niets meer gebeuren wat de gezondheidsverklaring zou kunnen beïnvloeden en we er dus niet doorheen mochten gaan.. Gelukkig voor de kapitein en bemanning is dat allemaal niet gebeurd en cruisen ze op dit moment vanuit Vancouver richting Alaska en weer terug tot ergens in augustus/september 2016

Over de zeedagen kan ik kort zijn; sommige mensen haten ze en anderen vinden ze heerlijk. Wij genieten van deze zeedagen, er is voldoende te doen aan boord van het schip en het is heerlijk uitkijken vanaf je veranda, bovendeks of door de grote patrijspoorten om soms verrast te worden door zeedieren die je ontmoet. Zeedagen zijn voor Marnix en mij ontspannen en rust, zeker iets wat Marnix heel hard nodig had in die weken.

Onze eerste landstop was Cozumel, Mexico.
Vandaar gingen met we met een speedferry richting het vaste land van Mexico om Tulum, een oude Maya stad te bezoeken. Een stad die voor mij heel veel betekende, toen ik las van de mogelijkheid om daar heen te kunnen voelde ik een drang om dat te doen.
Er waren nog andere ruïnes uit die periode die bezocht konden worden maar hier moest ik naar toe.. Ook al duurde het even voordat we er aan kwamen.
In mijn rugzak zaten wat kristallen die ik mee had genomen uit de Kristallen Tuin waarvan ik wist dat ze hier achtergelaten moesten worden.
De hitte en vochtigheid was intens, we waren al gewaarschuwd dat er zonnebrillen, hoofdbedekking en vooral water meegenomen moest worden tijdens ons bezoek.Eenmaal uit de bus sloeg de hitte als een vochtige deken om ons heen. Het klimaat is anders dan in NL en aan hitte kan je wennen maar aan hoog vochtigheidsgehalte?
Door de nep Maya poort heen, gids legde uit waaraan je het verschil kon zien met een echte poort kwamen we in de stad zelf terecht. Althans de ruïnes dan. Terwijl we eerst een rondleiding met uitleg kregen en later tijd voor ons zelf hadden ervaarde ik de begroeting van 2 adelaars die opvlogen van het hoofdgebouw van de stad. Heel bijzonder, zeker omdat ik voor mijzelf toestemming had gevraagd om deze grond te mogen betreden.
IMG_9225

Tulum: heeft op mij een diepe indruk achtergelaten. Een gevoel van herkenning en balans. Vrijheid en verdriet. Als ik mijn ogen sloot zag ik energetisch hoe deze stad bloeide in de hoogtijdagen. Zag ik schepen in de baai liggen maar ook strijd en onrust.De Guana’s ( Lequanen) kropen uit de openingen als je even wilde zitten in het kleine stukje schaduw. In mijn handen lag Albast en Topaas.
En heel voorzichtig, bedacht op eventuele slangen die ook uit openingen konden komen stopte ik deze stukjes op de plaatsen waar ik voelde dat ze moesten liggen.
Het uitzicht over de groene baai was overweldigende. De hoge klif met de steile trap naar beneden naar het strand lokte menigeen naar onderen. Even afkoelen in het water na alle hitte en transpiratie.
Voor mij was de wind die daar stond al voldoende.. Douchen deed ik straks wel als ik terug op de boot was. Schoon water, geen zout water.
Kijkend naar de rotsen, de branding daarboven aan de rand van de klifwand bekroop mij het gevoel van aangeraakt worden, vrijheid te ervaren.
Het gevoel om mijn armen te spreiden en te vliegen op de wind. Een roep van Toen, van Ooit daar gestaan te hebben weerklonk in iedere vezel van mijn lichaam. Woorden zijn niet voldoende om dat te beschrijven maar als ik de foto’s terug zie, die ik zelf gemaakt heb voel ik het opnieuw.
Bij ieder plateau waar alleen maar stenen lagen zag ik het gebouw staan of de toren.
En bij het verlaten van deze stad liet zich boven de poort opnieuw een Leguaan zien.. een wachter die ik groette voordat ik weer terug in de bewoonde wereld kwam.
IMG_9280
Waar het trammetje wachtte om ons weer terug naar de Plaza te brengen, bomvol toeristenwinkeltjes en schaduwplekken.
Een bijzondere ervaring rijker en een leegte gevuld met een stil verlangen om nu de 2 andere plaatsen te bezoeken die hier mee in verbinding staan.. Maar dat zal misschien wel of niet gebeuren..Toekomst zal het uitwijzen.

Cartagena: een havenstad in Colombia waar we niet met rust gelaten werden door de straatverkopers, sommigen zelfs heel erg drammend. Hitte om nooit meer te vergeten. Nog erger dan Tulum. Gelukkig voor mij was dit een stadsexcursie met een bezoek aan het grote fort en het klooster vanwaar je een prachtig uitzicht had.
IMG_9369
Mijn respect voor de chauffeurs van de bussen want het verkeer in Cartagena is chaotisch en druk. Kennisgemaakt met het fenomeen Motortaxi, met gevaar voor eigen leven geloof ik.. Niet van ons maar voor hen die er gebruik van maken.
Als ik terugdenk aan deze dag dan is het vooral de hitte en het klooster met het prachtige altaar wat nog wel het meeste indruk heeft gemaakt. En later de winkeltjes waar ik een prachtige ruwe smaragd ring gekocht heb als aandenken. De echte smaragd komt tenslotte uit Colombia. Ik had de keus uit 2 ringen die mij allebei aanspraken maar waarvan ik de een moest laten vermaken en dat kon daar niet wegens tijdgebrek en de andere paste om mijn door warmte opgezette vinger.. Later had ik toch misschien de andere kunnen meenemen maar dat ben ik. Ben heel blij met mijn mooie ring die als profielfoto op de fb pagina van de Kristallen Tuin staat.

Doortocht Panama kanaal 7 mei
Als er iets is wat mij emotioneel geraakt heeft dat was het deze doortocht. Er waren tevoren diverse lezingen gehouden over het Panama kanaal. De enige plaats waar de zon opkomt boven de Pacific- en ondergaat in de Atlantic Ocean
Het was ook de dag waarop besloten was dat de buffetten en drinkstations weer self service waren ( teken dat de gezondheidsverklaring goed gekeurd was 😉 )
Al vroeg in de donkere, benauwde ochtend stond ik al buiten te kijken naar de lichten van schepen die voor anker lagen voor de eerste sluizen. De Disney Wonder had een tijdslot voor de sluizen en was op tijd. Beide loodsen kwamen aan boord.Toen het ochtendgloren begon stond menig passagier al op de bovendekken te kijken. De avond tevoren was er onweer in lucht te zien. Bliksemschichten en lichtontladingen weerkaatsen in de wolken.
Hiervoor kwam ik, dit was een diepe wens waarom weet ik nog niet maar het voelde zo.. de oude sluizen, niet de nieuwe die inmiddels onofficieel in gebruik zijn genomen.
(Tijdens de terugvaart zal de Disney Wonder zeer waarschijnlijk door de nieuwe sluis gaan, beter voor de romp 😉 )
Voor ons lag de eerste van de 3 Gatun Locks. Het is en blijft bijzonder hoe zo’n cruise schip en/of groot containerschip met zo weinig ruimte aan beiden zijdes door deze Locks heen gaat, begeleid door 8 locomotiefjes 4 aan iedere kant. En het dan nog presteren om de kadewand te raken wat tijdens de aankomst een paar dagen later in Puerto Vallarte pijnlijk zichtbaar was.
Ik voelde me erg emotioneel en naar binnen gericht. Verbaasde me over de grootte van de muskieten en de vochtigheid van het tropisch regenwoud. Zo ver als je oog reikte, zag je woud, hoorde je tropische vogels en aan 1 kant van het schip lag zelfs een krokodil (geen alligator) te zonnen, zijn lichaam half uit het water.
Het schutten was voor mij prachtig om te zien, de snelheid waarmee het schip naar boven ging in 3 etappes. Het verzoek van de kapitein om vooral de deuren dicht te houden zodat de koele lucht binnen bleef en de muskieten buiten. Want warm was het.
IMG_9439

Voor ons aan de linkerkant lag het oude kanaal wat de Fransen ergens begin vorige eeuw begonnen waren met graven en op moesten geven. Spiritueel gevoelig als ik ben stelde ik mij open op het moment dat we er langs kwamen en voelde ik het verdriet, de pijn van al die mensen die daar hun leven verloren hadden op welke wijze dan ook. Zachtjes zond ik helende energie vol respect en dankbaarheid aan hen in vroeger tijden. Deze hele doortocht die ongeveer 8 uur geduurd heeft was ik emotioneel erg flexibel en in mijzelf teruggetrokken. Niet zo zeer zichtbaar voor anderen maar voelbaar in mij zelf.
Gelukkig kwam er ook een tropische regenbui voor het eerst sinds een paar jaar die haar water losliet in het kunstmatige meer. Niet voldoende maar een begin was gemaakt.
Tijdens de tocht over het Gatun meer genoten we van een heerlijke brunch in het sjieke restaurant van het schip. Het enige restaurant waar ook echt ‘n verplichte dress code is. Anders dan in de andere restaurants waar soms formal, semi formal of cruise casual gekleed wordt.
Zagen we de trapsgewijs gevormde Goldhill met zijn watervallen maar helaas spoelde het buiten dus de binnenfoto is niet goed gelukt. Haalde we een stempeltje in ons inmiddels niet meer in bezit hebbende paspoort.
IMG_9527

Later toen we de bui achter ons gelaten hadden genoten we op het dek van het uitzicht, zagen we schildpadden zwemmen en sneller dan we dachten hadden we de Pedro Miquel Lock voor ons liggen. En een stukje verder de laatste Miraflores Locks met het bezoekerscentrum vol met mensen die waren gekomen voor de Disney Wonder en vooral voor Kapitein Mickey Mouse. En aan het gejoel te horen liet Mickey Mouse zich goed assisteren door de kapitein
De scheepshoorn loeide een aantal keren: When you wish upon a star toen we de laatste Locks door gingen richting de Pacific Ocean.
De helft van de eerste cruise zat er op.
Eerst moest er nog brandstof ingenomen worden, ook bijzonder te zien hoe zo’n tankschip naderbij komt en de veiligheidsmaatregelen die genomen worden tijdens het tanken. Dat is toch wat anders dan je auto tanken bij het tankstation en dan na een paar minuten klaar zijn.
IMG_9466IMG_9574

Maar laat op de avond werden dan toch de motoren gestart en gingen we onderweg met een paar zeedagen richting Puerto Vallarte ( Mexico aan de westkust) je merkte toch ook wel dat de temperatuur iets frisser werd. Nog wel warm maar minder drukkend en vochtig.
Onderweg een school dolfijnen gezien, die sprongen en duikelden en af en toe het schip kwamen bezoeken en gelukkig hadden we 3 keer de mogelijkheid voor dezelfde school. Want de dag voordat we aan zouden komen in Puerto Vallarta, maakte het schip een grote bocht en kwam de mededeling dat er een medical emergency aan boord was en dat we richting Acapulco gingen aangezien er ziekenhuisbehandeling nodig was. En we net in scheepstermen Acapulco voorbij gevaren waren. Misschien zou de helikopter komen, misschien een boot van Coast Guard.. maar we gingen alvast die richting uit. 2 uur zou de trip duren en dan weer 2 uur terug dus waarschijnlijk zouden we pas later op de ochtend in Vallarta aankomen ipv 6 uur in de ochtend.
Maar oke, er was weer iets te zien en dat het schip niet gekapseisd is mag nog steeds bijzonder zijn aangezien iedereen zich aan de portside van het schip bevond op het moment dat het schip van de Coast Guard zich liet zien. Helaas geen helikopter maar dit was ook wel leuk om te zien de aanleiding even buiten beschouwing gelaten. Interessant om te zien hoe een tenderplatform wordt uitgeklapt, zo zie je nog eens wat uit de schip. Tijdens deze terugreis kwamen we dus opnieuw de school dolfijnen tegen en later toen we weer omgedraaid waren richting Puerto Vallarta dus opnieuw.
IMG_9607IMG_9741

12 mei
Later dan gepland kwamen we dus aan in de haven van Puerto Vallarta. En dan merk je dat je op een speciaal cruise schip bent, een kleurrijk Disney schip. Je bent gewoon een eye-catcher dan de standaard 13 in een dozijn witte cruiseschepen. De afmetingen verschillen misschien wel bij de andere schepen maar de uitvoering is toch wel het zelfde. Door het tijdsverlies waren de lange dagexcursies afgeblazen en ging Marnix dus met mij mee op stadsrondrit ipv zijn eerste onderwaterduik te maken. Ik weet niet of ik het anders gekocht zou hebben, de prachtige ruwe vuuropalen. Waarschijnlijk niet. Of ik had er maar eentje gekocht aangezien ik geen creditcard tot mijn beschikking heb. ( Houden zo) Nu moest ik de hele reis het potje meenemen. Inmiddels was er wel al een 2e handcarrier gekocht om de souvenirs in mee te nemen.
IMG_9812IMG_9829

Vallarta was warm maar niet zo benauwd als Cartagena en Tulum. Bijzonder te horen dat zelfs de duiven een ander geluid maken dan de Hollandse duiven. Dat er nog straatpolitie is om de voetgangers veilig over te laten steken, want rood licht betekent toch voor veel automobilisten groen en dus gas geven 😉
Een aantal bijzondere standbeelden met hun eigen betekenis stonden aan de boulevard. Kerkjes ten overvloede sommige met mooie binnenplaatsen.
Er was een mooi park met verschillende kramen waar ook een grote rubberboom staat. Laten we over de hangbrug maar zwijgen.. wat een eng ding was dat.
Als je met een excursie meegaat, bepaal je zelf welke excursie dat is. Er zijn verschillende mogelijkheden maar omdat ik oorspronkelijk alleen zou gaan had ik voor een simpele, niet zo inspannende gekozen. Vooral omdat er voor mij sowieso een aantal al afvielen door hun bestemming.
Je krijgt toch een beetje indruk of je hier nog eens terug wil komen of dat je het laat voor wat het is. De indruk, meer niet.

Na een aantal uurtjes was het ook weer tijd om terug naar het schip te gaan. Ondanks dat we later aan waren gekomen was de vertrektijd wel hetzelfde gebleven.
En veel scheepshoorn kabaal verlieten we de haven richting Cabo San Lucas, de bestemming voor de volgende dag en de laatste bestemming voordat we in San Diego aan zouden komen
In San Diego zijn we 3 dagen van het schip afgeweekt terwijl de Wonder een korte back tot back maakte richting Mexico maar eerst Cabo San Lucas.
De muziek schalde ons al tegemoet van de strandtenten. Doordat we niet in een haven konden aanmeren was het tenderen geblazen
IMG_9925
Ik zou vandaag mijn voetjes lekker laten verwennen en Marnix zou gaan snorkelen. Aandachtig toegekeken hoe het tenderplatform aan de boeg en achtersteven werd opgebouwd en inmiddels lagen de eerste bootjes al te wachten totdat ze de passagiers mee konden nemen naar de haven of naar hun dagexcursie.
Misschien zou ik in de middag nog gaan maar eigenlijk had ik na een paar uur gedreun van de muziek er eigenlijk niet zoveel zin meer in. Ook bleek dat het er stoffig en heet was in het haventje dus ik vond het wel prima op een praktisch lege boot. En de badmeester die verplicht zijn dienst moest doen bij een leeg zwembad, vond ik wel een beetje zielig. Een heerlijke pedicure, roze nageltjes en verder genoten van alles wat er te zien was. En dat was meer dan genoeg. Zeeleeuwen die zich lieten vervoeren op de achterkant van kajuitjachten. In afwachting van vis nestelden ze zich op het vooruitstekende achterboard en lieten zich horen.
Dolfijnen die de baai in en uit zwommen en later kon ik het geklap wat ik hoorde verklaren toen ik een foto maakte van iets wat uit het water kwam. Zwarte roggen die uit het water opsprongen en klapperde met hun ‘vleugels’ en dan weer terug het water invielen.
IMG_9940
Nee ik hoefde niet meer zondig van het schip af en daarom is Cabo San Lucas ook de enige plek waar we geen koelkastmagneetjes van hebben meegenomen.

De tenderbootjes bleven af en aan varen totdat het “when you wish upon a star” weerklonk als signaal dat het tijd werd om naar ‘huis’ te komen. Het was weer tijd om te vertrekken. Een paar zeedagen tot San Diego lagen nog voor ons.
IMG_9960
Als je je afvraagt wat er allemaal op zo’n cruise te doen is, dan zou ik wel tig foto’s kunnen plaatsen. Er zijn ontmoetingen met de Disney en Pixar figuren. Er is een Pirates Night waar iedereen die dat wil uitgedost in Piratenstijl aan tafel komt en later mee doet met de activiteiten. Je kan foto’s laten maken met de kapitein en zijn staf. Er is van alles te doen zoals tastings en triviant. Jeugd en jongeren activiteiten, sporten, eten en vooral ook niets doen.. Je hebt formal night waarin het leuk is om opgedoft aan tafel te komen, en semi formal. Netjes maar niet overdone. Er zijn shows en er is een bioscoop.
Kortom je kan het net zo druk of rustig hebben als dat je dat zelf wil.
En dan is het aankomst in San Diego, het laatste ontbijt. De grote koffers zijn al de avond tevoren opgehaald als je dat wou. Afscheid nemen en adressen uitwisselen en dan is het toch echt van het schip af
IMG_0272

IMG_0274

Dag Disney Wonder, tot over een paar dagen

Van Glastonbury naar Glastonbury, terugblik op een bewogen half jaar

Een persoonlijke reis van verwachtingen, projecties, verdriet, loslaten en heel veel lachen..
IMG_8579
Een reis waarvan het zaad in de grond werd gezaaid, september 2015 toen ik samen met een prachtige groep vrouwen opnieuw een kort bezoek bracht aan Avalon.. Een lang weekend waarin ieder haar eigen Lilith tegenkwam, ‘n bijzondere maansverduistering meemaakte en inwijdingen en inzichten ontvangen mochten worden..Waarvoor ik zeer dankbaar ben om daar bij aanwezig te kunnen zijn.
Een weekend waarin ik persoonlijk ervaren mocht wat projecties en verwachtingen voor uitwerking konden hebben, zeker op latere termijn.

Als ik daar nu op terugkijk besef ik terdege dat een verwijt wat mij gemaakt werd over “niet zichzelf kunnen/mogen zijn” in mijn aanwezigheid, eigenlijk ook voor mij persoonlijk gold.
Ook ik kon in die periode niet geheel mijzelf zijn omdat er blijkbaar verwachtingen waren gewekt, die ik niet waar kon maken in andermans ogen.. Tenslotte ben ik toch ook ‘n mens en heb ook mijn eigen levenslessen te ervaren 😉

Na thuiskomst gebeurde er in korte tijd heel veel in mijn persoonlijk leven en moest ik onverwacht en heel snel afscheid nemen van een dierbare viervoeter, een metgezel die mij in de korte periode dat hij in ons leven was mij leerde om mijn plaats in te nemen, om gezien en gehoord te worden..in memoriam Max Pas nadat hij er niet meer was begreep ik eigenlijk wat hij mij precies leerde. Ik ben hem daar diep dankbaar voor hoewel ik het ook erg eng vind om mijn plaats, wie ik ben en mag zijn in te nemen
Maar geldt dat niet voor velen van ons? Het verdriet was zeer intens en pijnlijk en mijn lichaam werd ziek.
Verschijnselen van griep of verkoudheid met als centraal punt mijn bronchiën bleven maar als een golfslag terugkomen. Dit proces werd half november ingezet en we zijn nu in maand maart 2016 en het is nog niet helemaal voorbij.
Tijdens deze maanden werd mijn Vertrouwen in het groter geheel vaak getest. Steeds opnieuw dicht bij jezelf blijven, steeds opnieuw contact maken “is dit wat de bedoeling is?”
Spiegelstenen lag helemaal stil. En ik wist niet meer wat ik nu nog moest doen om het nieuw leven in te blazen. “Dit was de juiste weg niet maar wat dan?”, waren vragen die steeds weer terug naar boven kwamen.

Van een geliefde Sistar had ik haar geweldige kristallen schedel ( The Fifth Dimension) te logeren gekregen, geheel spontaan vanuit haar gevoel mocht ik hem meenemen naar huis.
Vereerd en verwonderd reisde hij mee terug in de auto. Vragen over hoe en waarom bleven maar opkomen echter er kwam geen antwoord. Alleen maar Vertrouwen..
Ik kon dat woord zo zachtjesaan wel wat doen 😉 Samen maakten we lange energetische reizen en hij bleef maar plakken. Had al een paar keer gevraagd of het niet tijd werd om terug te gaan maar ook het gevoelsmatige antwoord vanuit zijn Caretaker luidde: “Laat hem maar blijven zolang het nodig is”
En het had zijn reden, bleek nu. De wegen van The Fifth zijn ondoorgrondelijk 😉

Er kwam eind 2015, een nieuwe datum voor een lang weekend naar Glastonbury. Ostara, Equinox zou de periode zijn dat Glastonbury bezocht zou worden.
Mijn gevoel zei dat ik mee moest gaan maar mijn menszijn had het er moeilijk mee. Zat eigenlijk niet te wachten op een herhaling van eerder en ik wilde ook andere mensen een kans geven om te gaan zonder mijn aanwezigheid.
Inmiddels was de griep ook weer teruggekomen en voelde ik gewoon dat ik moest gaan, desnoods zou ik daar de dagen alleen doorbrengen, dat was voor mij ook goed.. Echter ik moest inderdaad terug rond deze periode ongeacht wie er mee zouden reizen.
IMG_8642

Dat was ook het moment dat ik een ingeving kreeg om een Manifestatiekristal bij de Fifth te leggen zodat ik deze energie mee terug kon nemen naar Glastonbury. Het Manifestatiekristal had ik daar tijdens een van mijn eerdere bezoeken gekocht en voelde nu heel sterk om het ergens weg te leggen zodat het zijn energetische werk kon doen. En als er dan toch een hoog frequentie kristallen schedel in huis staat is dat een mooi moment om zijn energieveld aansluiting te laten vinden.
Althans dat was mijn ingeving, een paar weken voor vertrek bleek zijn Caretaker, soortgelijke informatie/ingeving ontvangen te hebben en dat wilde dat aan mij doorgeven. En ook wat ongeveer de bedoeling zou worden.. Een hoog frequentiekristal bij de Fifth leggen zodat hij zijn energie er in kon stoppen. Teruggeven op de juiste tijd en plaats en dat wist ik dan weer wel; was haar berichtje aan mij.
Hup daar kwam de twijfel weer, opnieuw een verwachting dacht ik. Onzekerheid kwam naar boven, was het kristal wat ik er bij had gelegd niet voldoende? Moest het dan toch een andere zijn. En wat moest ik dan gaan doen. En voilà in die periode werd ik opnieuw ziek, dit keer behoorlijk heftig. Had steeds minder lucht op de bronchiën.
Frustraties kwamen terug naar boven, waarom komt het steeds terug. Op een bepaald moment had ik er zo genoeg van dat het voor mij gewoon niet meer hoefde. Ik was er compleet klaar mee en besloot opruiming te gaan houden. Opruiming in mijn vriendenkring op FB, persoonlijke relaties, mijn pagina’s wat meer beschermen. Opschoning in oude mailberichten, ook van mensen waarmee ik veel gedeeld had werden ongezien verwijderd. Groepen, Fora, Kringen waar ik lid van was gingen door de zeef waarbij ik mij en dus ook mijn verhalen en reacties verwijderde. Gaandeweg dit proces merkte ik dat het steeds beter ging, natuurlijk was ik nog flink verkouden maar ik kreeg steeds meer lucht en ruimte in mijn luchtwegen.
Dit was de weg die ik nu moest nemen, overboord gooien van ballast. Lijnen doorknippen en afwerken.

Maar alleen dat bewuste kristal bracht nog onrust. Weer kwam Vertrouwen terug naar boven. Had ik niet al intuïtief een Manifestatiekristal bij hem weggelegd nog voor dat ik het bericht had gehoord?!
Besloot voor alle zekerheid er nog een Fadenquartz bij te leggen maar eigenlijk wist ik diep van binnen al dat ik het juiste kristal al gekozen had.
Toen popte ook de plaats op waar het kristal in de grond gegraven moest worden. En kon mijn systeem rust vinden.
Vlak voor dat wij zouden vertrekken met een hele fijne, kleine groep mensen kwam mijn volgend dilemma om de hoek kijken. We hadden afgesproken dat we onze drums mee zouden nemen. Dus ik pakte de kleine reisdrum toen de ingeving kwam om de grote drum mee te nemen ( doorsnede 55 cm)
Oeps dat betekende dat ik dus niet mijn eigen koffer mee kon nemen en zou deze drum dan wel passen? in de andere koffer aangezien ik geen reistas heb voor deze drum.
Maar inderdaad de drum paste in de andere koffer dus samen met de kristallen en andere dingetjes vertrokken we vrijdag 18 maart naar Glastonbury.
Er was redelijk weer voorspeld voor deze dagen en we hoopten er dus het beste van. Grijs was de luchthaven bij aankomst en het is grijs gebleven tot aan de dag van vertrek toen er een stralende zon scheen.

En zoals altijd loopt het altijd anders dan verwacht, althans dat is onze ervaring. Verwachtingen die er waren gingen al heel snel de prullenbak in. Onze innerlijke kinderen kwamen naar buiten en voor mij was daar ook het kindje wat erg verdrietig en boos bij.
Mijn drum was niet meer op slag gekomen sinds wij in Glastonbury waren gearriveerd en ik begon mij af te vragen waarom die grote dan mee moest als er toch geen fatsoenlijk geluid eruit zou komen. Laat in de middagen kwam er wat geluid uit maar daar bleef het ook bij. Onzekerheid, frustratie kwam naar buiten. Maar ook het verdriet wat zich de afgelopen maanden had opgestapeld kwam eruit. De verwarming deed het niet goed, het was koud kortom ik had het mij iets anders voorgesteld in mijn moeilijke momenten. En gelukkig waren er ook prachtige mooie momenten om deelgenoot van te zijn.

2 Zielsmaatjes die elkaar op deze reis teruggevonden hadden. Prachtig om te zien hoe beiden hun hernieuwde kennismaking beleefden. De Sjors en Sjimmie van Glastonbury. Het ontspannen lachen en ook samen de koude en wind trotseren op de vlakte tijdens het terugplaatsen van het kristal maakten dat we allemaal ons Zelve konden zijn, dat die ruimte er gewoon was. En tijdens die terugplaatsing begreep ik waarom ik de grote drum mee moest nemen. En dat mijn frustratie gewoon niet nodig was geweest.
Het was helemaal niet de bedoeling geweest om te drummen maar de drum was het altaar voor de ceremonie. Het drummen kon ik aan de anderen overlaten 😉

Drum altaar

Drum altaar


Ook tranen zijn gevloeid en zijn opgenomen door de Godin.
Wat rest is dankbaarheid voor alles wat er zich heeft mogen laten zien, voor iedereen op zijn of haar eigen wijze. De lachstuipen en tranen die gedeeld konden worden omdat het mocht.
Mooie beelden zijn mee terug naar huis gegaan en mijn verkoudheid is praktisch over.. Mijn Ziel is weer licht en ik ben erg gelukkig voor hetgeen waar ik deelgenoot van mocht zijn..
IMG_8662

En The Fifth? Zijn logeerpartij zit er op en hij zal snel naar huis terugkeren :-)
In augustus een nieuwe reis, dan ook naar mijn favoriete plaats St Nectans Glen. Mijn ‘thuis’ voor vele levens..
Verheug me hier erg op..
Dank voor het lezen
©Marianne’s Spiegeling

” Wil je ‘n glas Muntthee?”

De afgelopen maanden vanaf dat ik eind september 2015 in Glastonbury was geweest, waren een aaneenschakeling van ontwikkelingen en gebeurtenissen die diepe sporen hebben achtergelaten. Mensen die ik graag zag, verdwenen uit mijn leven. Anderen kwamen in mijn leven. Contacten die heel zachtjes of soms met een knal oplosten in lucht. ‘n mooie reis die uitgesteld werd.
Keuzes/ besluiten die genomen moesten worden. Niet omdat ik het wilde maar omdat het moest.
2 dieren die het aardse leven vaarwel moesten zeggen waarvan zeker Max nog meerdere malen per dag in mijn hoofd/leven aanwezig is. De lessen die ik van hem leerde ( zie blog Loslaten in Liefde)
Verwachtingen van derden die op mij geprojecteerd werden.
Een verkoudheid die maar niet wil genezen en bijna chronisch genoemd mag worden..Wisselend tussen hoofd en luchtwegen..Al vanaf half november 2015.

Een periode die mij deed overdenken wat eigenlijk nog de meerwaarde is van de praktijk Spiegelstenen/ Kristallen Tuin. Het werken met de kristallen/mineralen in welke vorm dan ook. Het aanbieden van healings en leggingen, de fysieke ontmoetingen met en vanuit je Hoger Zelve door Soulbodyfusion en o.a. Holistic Pulsing.. Het was het afgelopen kwartaal stil geweest in de praktijk besefte ik toen de btw opgave gedaan moest worden 😉

Een reis naar mijzelf vanuit mijzelf, spiralend vanaf een stevige, ommuurde kring naar binnen en dan weer naar buiten totdat ik weer in contact kwam met die rand.
Moedeloos zijn op die momenten, die steeds vaker terugkwamen. Initiatieven kwamen op en verdwenen ook weer heel snel omdat het niet opgepakt werd. Nee ik kon mijzelf nu niet gezellig noemen, natuurlijk lukte het wel om even toneel te spelen maar ik was heel blij wanneer ik weer alleen was en de deur dicht kon trekken..
Ik kon de vinger niet op de zere plek leggen, begreep niet wat toch zo duidelijk voor mijn ogen te zien en te ervaren was…

Heel rustig kwamen er veranderingen in de praktijkkamer, oude spullen werden opgeruimd, nieuwe dingen werden ingebracht. Kwam er ruimte in chaos, de chaos bleef maar ik kon al iets verder kijken. 2016 dient zich aan.. nieuwe plannen, nieuwe energie ideetjes borrelden voorzichtig en daar was weer opnieuw de zware verkoudheid.. ‘n paar dagen hield deze zich gedeisd en sloeg weer met hernieuwde kracht toe.. Weer pas op de plaats, niets verder kijken. Dichtbij blijven en de energie sparen voor de wandelingen en het huishouden.. en zelfs dat laatste was soms teveel..
En zo ploegde ik door in een veld wat niet van mij was en toch ook weer wel..

Tot deze zaterdagmiddag 30 januari 2016.
Even gauw naar het centrum van Hilversum, even iets kopen voor Lief en nog wat ophalen voor de honden voordat wij naar een verjaardag zouden gaan..
Drukte en onrust, drukte in het centrum en onrust in mijzelf..
Wat gekocht moest worden, was snel gedaan en ergens wilde ik nog niet naar huis.. Dwaalde wat door V&D op zoek naar…..
Had eigenlijk niets nodig, zag wat leuke dingetjes voor kleinzoon Bram maar daar bleef het bij.. Zien meer niet…

Terwijl we weer terugliepen richting de auto kwamen we langs La Place bij V&D..
“Wil je een glas muntthee?” vroeg je aan mij. Even stond ik te twijfelen, we moesten ook nog een pakje ophalen en naar de verjaardag toe..
“Ja en doe ook maar iets erbij”.. “Heb wel even behoefte aan wat lekkers”, maakte ik een einde aan de twijfel

En met een snack, een glas verse muntthee en een kop koffie gingen we aan een van de lange tafels zitten en ontstond er een gesprek wat we eigenlijk al lang niet meer samen gevoerd hadden. Het ging over mij en wat de aanleiding geweest is weet ik niet eens meer. Maar wel wat het gesprek in mij aanraakte en vooral losmaakte in de woordenstroom..
Mijn Lief zei niets en hoorde mij aan..
In dat gesprek vertelde ik over mijn dromen, mijn hoop en intenties. Plannen die ik koesterde en vooral wat ik eigenlijk het allerliefste wilde gaan doen. Stoppen met datgene waarvan ik voelde dat het toch nooit dat zou worden waarvan ik dacht dat het zich zou ontwikkelen.. Stoppen met het trekken en het geven van energie aan een formule die niet bij mij gaat passen.
Het laten gaan van verwachtingen maar ook het aantrekken van nieuwe intenties, nieuwe vormen.
Toch die ontmoetingen te laten gebeuren en ontstaan bij anderen.. door ze zichzelf te laten vormgeven en ontmoeten..

Door de verhalen niet letterlijk vast te zetten op een papier met een vormgegeven illustratie maar door de kracht van mijn Stem te gebruiken. Om dat te doen waar ik goed in ben.. Vertellen, overbrengen van energie in woorden maar vooral door het aanraken van de verbeeldingskracht van de luisteraar..Geen vormgeving maar het creëren door het ontstaan tijdens het vertellen. Jouw verbeeldingskracht, niet de mijne want die behoort bij mij.. Door uit te nodigen om woorden te geven aan wat je ziet of hoort als ik je een mineraal in de handen geef.. Wat doet die steen voor jou? Of wat raakt een verhaal in jou aan?

Tijdens deze pauze voelde ik stroming en speelsheid, voelde ik de kracht vanuit mijn Stem rijzen, zag de quartz dolfijnen zwemmen en Pluizemuis bladeren in zijn Levende Boek.
En voelde/ begreep dat ik hem nooit vast kan zetten op papier, dat als je zijn verhaal wil horen mag komen luisteren al dan niet met je ogen dicht.. Door te voelen en te zien door zijn ogen in welke vorm dan ook, JIJ ontmoet.. Praktijk Spiegelstenen, Ontmoeting vanuit jezelf zal in zijn huidige vorm gaan verdwijnen in de komende maanden

Wat blijft kan een Kristallen (Spiegel) Tuin zijn waar je energetisch en fysiek aanwezig kan zijn als je jezelf die Ontmoeting gunt

Zoals een spreuk van Loesje luidt: Ga je mee verdwalen, ik weet de weg: omgezet kan worden in ‘Ga je mee op reis, de weg ontstaat terwijl we luisteren’
sometimes

Een liefdevolle groet vanuit mijn hart naar de jouwe..
Kristallen Tuin©Marianne van Boetzelaer

Loslaten in Liefde…..

3 woorden, 1 regel: echter welk een grote invloed hebben deze 3 woorden, deze regel in het leven van een mens in welke situatie dan ook..
Nu na het opruimen van de laatste spulletjes, het wassen van de laatste gebruikte doeken, het neerzetten van een gedenkplekje komt de behoefte om te schrijven.. Een laatste verhaal, doorspekt met herinneringen en tranen <3 Het gemis, de leegte is veel groter dan verwacht.. Tenslotte is dit niet de eerste maal dat wij van een dier afscheid moesten nemen en zal het ook niet de laatste maal zijn ..... Dit is een persoonlijk blogverhaal van het afscheid nemen van een geweldige huisgenoot, gezinslid: onze Bernersennen reu Max in memoriam Max

Op het moment dat ik dit blog schrijf is het vrijdag 20 november 2015, op deze vrijdag maar dan op 6 november 2015 moesten wij Loslaten in Liefde. Onze prachtige Black Pearl mocht zijn aardse leven verlaten op de leeftijd van 7.7 jaar.. Veel te jong maar er was een situatie ontstaan waarin alleen aardse verliezers waren, met maar 1 winnaar: de dood.
Geboren op 25 maart 2008, kwam jij in ons leven eind maart 2013..Een prachtige hond met een rugzakje dat wel.. Maar samen pakten wij dat rugzakje uit, steeds een beetje mochten we eruit halen en weggooien..
Ook jij liet los in liefde, door ons steeds meer te vertrouwen, de bevestiging te voelen dat je hier niet meer weg hoefde tenzij je er zelf voor koos..
Jij leerde van ons het vertrouwen om niet achter gelaten te worden, van onze bernermeisjes Quenya en B’Elanna het leven in een roedel.. voor hen was je hun beschermer en grote vriend.. Ook zij missen je heel erg en zelf nu nog wordt er gezocht en plasjes achtergelaten in de hoop……maar regen spoelt veel weg en ook bij B’Elanna zal het besef komen dat hoeveel plasjes zij nog uitzet op jouw favo plekjes er geen antwoord meer zal komen
Wij leerden van jou, hoe we met jou en je angst om moesten gaan en mij leerde je om vertrouwen te hebben en mij weer veilig te voelen en Max.. nu merk ik hoe veilig ik mij bij jou voelde..

Jouw luidruchtig, zware geblaf wat we soms corrigeerden, wordt nu zeer gemist en ook ‘s avonds onder de tafel is het leeg.. Ooh kon ik nog maar een keer mopperen dat ik mijn voeten onder mijn stoel moest vouwen omdat jij die ruimte innam en weigerde om ook maar een stukje op te schuiven.. Of de koude voeten deed verwarmen als ik op de bank zat en jij binnen een paar minuten bij mij kwam liggen snurken..
Het liefste op de bank maar je had al snel door dat je dat beter kon doen als wij naar bed waren en ja… jij was het die het deed want nu liggen er alleen nog maar wat kattenharen en geen zand en pootafdrukken van groot formaat.. 😀

En dan een paar dagen voordat je baasje en ik een weekendje weg en jullie dus naar het pension zouden gaan, moest jij even langs de DA en tijdens routinecontrole vonden ze een klein bultje wat er niet hoorde.. Een paar dagen later hoorde wij de uitslag. En dat was niet goed, afspraken werden gemaakt voor verder onderzoek en operatiedatum gepland.. Zo ver kwam het allemaal niet, wel onderzoek maar geen operatie want er werd nog iets anders ontdekt.. een 2e, compleet andere tumorsoort in je long.. Prognoses van beiden waren niet gunstig, hooguit een paar maanden.. Loslaten in Liefde..
We kozen voor palliatieve behandeling zodat wij toe konden groeien en afscheid konden nemen.. Zelfs dat was ons maar heel kort gegund en nog geen 3 weken na ontdekking van het bultje moesten wij je laten gaan.. Loslaten in Liefde heet dat, maar dat doet heel erg pijn, nog steeds..

Want je genoot nog volop van je leven ondanks je zware pijnstilling maar inmiddels had je een niet genezende wond aan je voorpoot waar eerst dat kleine bultje zat en binnen anderhalve week uitgroeide tot een zeer grote bult.. (kwaadaardige tumor)
Loslaten in Liefde…. een hele zware beslissing. Waar doe je goed aan? Eigenlijk weet je dat pas achteraf en zelfs dan twijfel je nog. Althans ik wel.. Verstandelijk weet ik heel goed waarom wij hiervoor gekozen hebben maar mij staat ook het beeld voor ogen hoe heerlijk je bezig was tijdens onze laatste wandeling.. Ja, afscheid nemen van elk plekje waar we gewandeld hebben, en jij nam afscheid.. Ik zag het terwijl er nog geen datum vaststond, wij nog volop bezig waren met het wachten op uitslagen. We zouden iedere dag bekijken hoe je het zou doen..
En nu ik terug kijk besef ik steeds weer opnieuw hoe pleasend jij was naar mij.. Ik zag je stralende ogen maar ook de pijn in je ogen als je dacht dat ik je niet in de gaten hield..

Max in het bos

Loslaten in Liefde… 3 woorden, 1 regel hebben zo’n grote impact ‘n besluit om een leven terug te geven wat ons niet toebehoort. Een besluit wat wij als dierenbazen nemen door het vertrouwen wat het dier in de mens heeft..
Wanneer doe je dat, wanneer is het de juiste tijd?
Er is geen juiste tijd, of je bent te vroeg of je beseft later dat je gewoon te laat, te lang bezig bent geweest..
Kijk je vanuit het belang van het dier of vanuit je eigen belang?

Ik kon alleen voor mijzelf spreken, niet voor een ander (mijn man in deze..)
Hij zag meestal de goede momenten, ik zag ook vaak in stilte de andere momenten.. Max en ik gingen samen de weg op, waar ik was wilde hij ook zijn. Ik besloot om de nachten door te brengen op de bank beneden. Om de onrust weg te nemen binnen de roedel..
Voor onszelf prikten we een datum maar hielden die voor ons, per dag zouden we het bekijken. Toen de wond openging en wij ook wisten dat deze niet meer zou sluiten, wisten wij ook dat er een grens was. Hoeveel je ook van een dier houdt, hoe graag je hem/haar ook bij je wil houden.. vanuit mijn gevoel laat ik geen dier met open wond lopen in de wetenschap dat pijn door de pijnstilling heendringt. De ervaring van het verbinden, het ontzien bij het lopen..

Loslaten in Liefde
De trots en waardigheid van het dier, in deze een prachtige reu respecteren. De datum werd definitief gemaakt, het dierencrematorium werd gebeld en afspraken gemaakt.
Terwijl ik dit blog schrijf schijnt de zon, een stralende novemberdag.. Op zo’n stralende 6e november maakte je met ons en de meiden je laatste wandeling op deze aarde.. Spurtte je samen met B’Elanna achter een wild konijn aan.. twijfelden we aan ons besluit, zullen we de afspraak afzeggen?
Het toch nog even aankijken?
Iets te laat zaten we terug in de auto, nog meer hindernissen op onze weg naar de dierenarts.. Waren dit toch voorbodes om uit te stellen? Toen ik naar jou keek zag ik je hijgen van pijn en het verzamelen van energie.
Bij aankomst werden wij al opgewacht en met opgeheven staart en stevige tred liep je je laatste minuten in. Geen aarzeling, geen twijfel zoals ik dat van jou gewend bent als we op bezoek zijn bij de dierenarts.. Altijd ging je op het laatste moment in je achteruit.. Maar nu niet..

We wisselden van plaats, je kwam stevig tegen mij aanzitten.. terwijl het infuusnaaldje ingebracht werd.. Nou ja, die ervaring had je een paar dagen eerder ook gehad toen je een nachtje moest blijven in de faculteit in Utrecht.. Als die dingen gingen op dat moment door mijn hoofd.. Ik wilde in je ogen kijken, dat jouw en mijn ogen elkaar voor het laatste zagen terwijl je onze handen voelde door je vacht terwijl het slaapmiddel ingespoten werd.. Te snel viel je in slaap, snurkend lag je op de vloer in onze handen..

Loslaten in Liefde.. misschien had ik het nog tegen kunnen houden, tenslotte lag je op dat moment alleen maar in slaap. Maar we zeiden niets, we hielden je alleen maar vast en streelden je terwijl de gifblauwe vloeistof ingespoten werd. Je was gelijk weg, het was voorbij..

Losgelaten vanuit Liefde..
Namen wij je mee terug naar huis, naar onze meiden zodat zij afscheid van je konden nemen en wij je nog konden voelen en snuffelen. We hadden je zo neergelegd zoals je altijd lag wanneer je sliep en zelfs je ondeugendheid was nog zichtbaar.
Deze laatste uren dat je nog fysiek bij ons was, deden mij beseffen dat Loslaten in Liefde voorbij gaat aan wat jij als mens wil en hoopt. Dat jij als mens niet kan bepalen wat goed of niet goed is. Zelfs nu wij een paar weken verder zijn en ik dit schrijf vraag ik mij nog steeds af of het niet te snel geweest is.
Maar gezien de ervaring die ik met eerdere honden gehad heb die dit onafhankelijk van elkaar hadden en Max had allebei samen was dit geen optie zonder de waardigheid van Max geweld aan te doen.
En het volle vertrouwen waarmee hij de spreekkamer binnenging, zegt mij ook dat het een goed besluit geweest is.

Max is losgelaten in en vanuit Liefde.
Een beslissing die wij namen terwijl Max nog volop genoot van zijn leven en wij die gedachtes en herinneringen graag koesteren en hem de verdere pijn en aftakeling hebben bespaard die hem te wachten stond. Alleen maar om nog wat respijt te hebben?
Hij nam een groot stuk van ons hart in Liefde mee en plaatste een groot stuk van zijn Ziel uit Liefde terug.
Zowel Max als ik lieten elkaar Los in Liefde en wat ons rest zijn mooie herinneringen en een grote pootafdruk in ons leven.
En het vertrouwen dat er weer een Black Pearl reu op ons pad zal komen waarvoor wij het gouden mandje kunnen zijn, gestuurd vanuit de Regenboogweide voorzien van een zonnestraal..door Max sr, Max, Boomer, Aldo, Lady en Tessa.

Max 7 -11-2015

Een bijzondere ontmoeting

Het voorrecht om een stukje mee te mogen lopen op het pad van iemand anders. Spontaan en zonder enige bijbedoeling in welke vorm dan ook.
Getuige te zijn van wat zich afspeelt en waar je deel van uit mag maken.

Mensen die op je pad komen, ‘n stukje meelopen en dan weer verdwijnen.
Afgelopen vrijdag gebeurde het opnieuw.
‘n Vraag werd ‘n wandeling, ‘n gesprek ontstond samen vanuit het Zijn.
Na afloop werd er met stralende ogen en lichte tred afscheid genomen.
Dan denk ik wel eens, ben mijn ‘roeping’ misgelopen. Kan beter de praktijk sluiten en wandelingen gaan maken zonder honden 😉

Juist die spontane ontmoetingen zijn bijzonder. De Goddelijke Timing blijft altijd een bijzonder geschenk waarvoor ik dankbaar ben.
Later op die dag liep ik het labyrinth, en vind bij de basischakraweg een leeg slakkenhuisje. Dicht aan de ene kant, open en inwendig zichtbaar aan de andere zijde.
DSCN0138DSCN0140
2 kanten van ons zelve..
De dichte buitenkant, de open binnenzijde zo broos en kwetsbaar.
Deze dag sloot een bijzondere week af.. Begonnen met een groep van 8 in Glastonbury en eindigend alleen in mijn caravan in de tuinen van het Elohim Centrum.
2 Krachtplaatsen, zo samen in eenzelfde energie.

Het was ook een week van afscheid nemen van onze dichte buitenkant en het nieuwe broze innerlijke Zijn. Afscheid en nieuw begin, verdriet en liefde, weerstand en kracht.. dicht naast elkaar maar toch apart op een eigen pilaar..

Een week waarin ik persoonlijke besluiten heb genomen waarvan ik nog niet kan overzien waarheen het leidt. En dat mag.
We maken ons eigen Pad, los van het vertrouwde: de comfortzone waar we steeds in terug(willen) vallen als het moeilijker wordt.
Omdat we niet durven te vertrouwen op de Kracht die in ons aanwezig is, het moeilijk vinden om te koersen op onze eigen inzichten.
Denken dat wat wij weten niet zo belangrijk is omdat we het niet goed onder woorden brengen in tekening en/of geschrift.
Ons van de wijs laten brengen in welke vorm dan ook..

Iedere ontmoeting is eigenlijk een ontmoeting met en vanuit jezelf. Door jou zelve georganiseerd om te willen ervaren. Ieder ontmoeting spiegelt een stukje van jouw zijn en zeg nou zelf….

We zijn toch wel zeker de moeite waard! om onze eigen God/Godin te laten herrijzen zoals een Phoenix uit de as in een nieuw leven?
Sinds wanneer hebben wij onze Kracht uit handen gegeven, laten nemen en niet meer teruggepakt..
Ja nieuwe groeven zijn nog niet zo ingesleten als de oude groef waarin de plaat soms blijft hangen
Maar met onze Innerlijke Kracht, onze Stralendheid en de herinnering van dat kleine slakkenhuisje creëren wij ons Pad.
Wij hebben de Ander niet nodig….. wij Zijn de Ander en Onszelf..DSCN0025

Eigen Spiegeling
Marianne..

Een vraag en hoe er op gereageerd wordt vanuit de insectenwereld..

Deze week kwam iets bijzonders terug onder mijn aandacht.. Een langgekoesterd verlangen krijgt een mogelijkheid om in vervulling te gaan..
Een reis naar een bijzondere stad in Jordanië : de verborgen stad Petra.
Groot was mijn vreugde toen ik zag dat er meerdere bekenden interesse toonden in deze reis en wakkerde mijn verlangen aan om te gaan informeren.
Foto’s zogen mij helemaal in hun energieveld en ik nam contact op met de persoon die deze reis organiseert.. En vroeg om bedenktijd. Die ik ook kreeg en zelfs nog een paar weekjes meer.

Hoewel mijn hart klopte kwam mijn Mind er tussen met allerlei praktische dingen waar ik nog niet aan had gedacht.. Kan ik het fysiek aan? Durf ik wel naar een land waar het onrustig is? Wat over insecten en andere grote dieren? Kan ik of beter gezegd mijn huid, tegen het stof en de hitte( wat in die periode wel mee zal vallen) en ook niet onbelangrijk” vinden de anderen het wel leuk als ik mee ga, ben ik geen stoorzender?”
Ja ja als de mind eenmaal zijn voet tussen de deur heeft gezet laat het ook niet zomaar los..
Inmiddels had ik een boekje gelezen: ” Ik woonde in een grot” van Marguerite van Geldermalsen. Zij vond haar grote liefde en woonde met hem samen in een grot van Petra..totdat haar man in 2001 overleed en zij Petra verliet..

En dat gaf mij geen bevestiging, eerder nog meer onrust. Dit weekend was ik in de caravan op het Elohim centrum. Dé plek waar ik meestal de rust vind om mijn vragen te kunnen beantwoorden.. Natuurlijk kan ik deze vragen ook stellen aan de reisorganisator maar het was de bedoeling om dieper in mijn Zijn de antwoorden te vinden. De tuin en het labyrinth is voor mij de meest geschikte plek hiervoor.
Vrijdag had ik eindelijk de rust gevonden om de vragen te stellen en hoopte in mijn dromen op een handreiking. Die niet kwam.

De volgende ochtend (zaterdag) liet ik opnieuw mijn gedachten gaan over Petra en had eigenlijk al besloten om het niet te doen. De roep was wel degelijk aanwezig, het gezelschap perfect maar de Mind had besloten om er niet aan toe te geven. Tenslotte gaan wij een paar maanden later ook op vakantie en kon ik het geld wel beter gebruiken.En de schorpioenen hoefden niet ontmoet te worden

Echter op het moment dat de Mind besloot, liep er out of the blue ineens een grote, groene sprinkhaan over het tentdak ( binnenkant) naar de schaduw van een vogeltje dat aan de buitenkant zich in het zonnetje aan het koesteren was.
Waar kwam die Sprinkhaan vandaan? Er was geen enkele mogelijkheid dat hij binnengekomen zou zijn via de tentdeur want die was nog niet open geweest. En ik wist zeker dat hij de avond ervoor niet in de tent aanwezig was.

Voelde dat er een boodschap inzat: maar aangezien ik beperkt mobiel en dataverkeer heb besloot ik om bij thuiskomst de betekenis op te zoeken..
Dus in mijn schrijfboekje: onderwerp en groene sprinkhaan ( en het was een enorme grote, heb al eerder sprinkhanen gezien maar dit was echt een reuze sprinkhaan)
Een poosje later toen ik bezig was om de kristallen schedels en gewone stenen buiten in de zon te leggen vloog er ineens zonder aanleiding een insect in mijn haren ( achterhoofd)
Automatisch sloeg ik het uit mijn haren en toen het op de grond viel zag ik dat het een bij was.
Wilde gauw wat honing/suikerwater maken en in de caravan herinnerde ik mij dat ik dat niet voor handen had. Terwijl ik weer naar buiten ging om te kijken hoe het met de bij ging was hij weer weggevlogen.
Weer een signaal uit de insectenwereld en ook Bij opgeschreven in mijn boekje..

Terwijl ik in de middag opnieuw het labyrint liep met de vraag wat deze ontmoetingen betekenden, zie ik ineens op een steen een krekel zitten..Ineens zomaar..
Dansten er later vlinders om mij heen..Overal waar ik liep waren zij, soms 1 soms meerdere.

Diep van binnen voelde ik dat deze insecten mij antwoord gaven op mijn vraag: ‘wel of niet naar Petra’ondanks dat ik mij al voorgenomen had om niet te gaan..

Vanmiddag kwam ik thuis en na luidruchtig en liefdevol begroet te zijn door de honden en mijn lief en mijn verhalen vertelt te hebben en geluisterd te hebben naar de zijne, pakte ik internet erbij..
Soms gebruik ik het boek van Christiane Beerlandt maar besefte nu dat ik in het sjamanisme moest gaan kijken.. Krachtdieren/ totemdieren..

En tot mijn verbazing las ik dit
Sprinkhaan:Griezelige sprongen voorwaarts
Belangrijk om omhoog en in beweging te komen, waag een sprong vooruit. Als de sprinkhaan op je weg verschijnt sta je op het punt een nieuwe sprong voorwaarts te maken. Soms kan een sprinkhaan verschijnen wanneer we niet luisteren of bang zijn om van onze heuvel af te springen..
(kort stukje vanuit een grotere tekst waarin ik mij goed herken)

Krekel: Past zich aan nieuwe vibraties aan, intuïtief sensitief, transformatie, veranderingen en Groei( ook hier een paar toepasselijke uitgehaald)

Bij: Productief, communicatief, concentratie, teamwerk, sociaal ( ook hier een paar toepasselijke uitgehaald)

Vlinder: Transformatie. verandering, uitkomst is zelden wat men verwacht en groei hoeft niet pijnlijk te zijn, lichtheid, vriendelijkheid, gratie..

En in de avond liet ik nog een wesp uit de tent naar buiten: kreeg de vrijheid zeg maar..
Wesp: Constructie, doelgericht, houdt de dingen in orde en gegrond, gids voor spirituele vooruitgang..

Natuurlijk zijn er nog meer en misschien andere beschrijvingen maar deze kwamen op mijn pad..
En laat ik dan de oorwurmen maar even achterwege en de mieren.. en de aanvliegroute zijn voor roodborstjes en kwikstaartjes..
En de specht voor mijn neus en de buizerd zichtbaar neerdalend in het bos..
Ook deze laatste staan voor doorzettingsvermogen en geduld, visie en bovenuit stijgen voor het groter totaal..

Kortom zoveel aanwijzingen dat ik het vertrouwde, mijn al dan niet gegronde angst en onrust los mag laten..en zoals de sprinkhaan overduidelijk aangaf en wandelde.. Maak die sprong voorwaarts, wandel voorwaarts en laat je niet weerhouden door het oude maar transformeer het in het nieuwe wat voor je ligt..

Ik heb nog een poosje bedenktijd… 😉

Maar een ontmoeting met een persoon wiens hart ontsloten ligt vanuit het sjamanisme, met zoveel signalen vanuit de insectenwereld en die dan deze reis organiseert…
Hoe veel duidelijker kan de kosmos zijn in haar signalen.

Spiegeling©Marianne

Spiegelbeeld, vertel eens….

Soms komen er ook voor mij spiegelingen. Heb ik moeite om helder te laten zijn wat nu de bedoeling is.
Als ik mij ergens niet meer op een bepaald niveau thuisvoel en merk dat blijven een comfortzone zou zijn..

Wat als ik ervaar dat stroming stagneert, dat een boodschap niet goed wordt opgepakt of gezien. Of merk dat de weg die zichtbaar is, niet zozeer de weg is vanuit de Flow..

Maar dat je ook merkt dat loslaten ook niet graag iets wat je wilt echter wel wordt gestuurd.. Is het vasthouden, vraag ik mij dan af? Of gewoon:”time to say goodbye?” Of het gevoel dat het volgende level weer andere mensen gaat brengen of niet? Soms is het net een spel…
Je hebt ‘gedaan’ wat nodig was en dan mag je je reis weer verder vervolgen in het vertrouwen dat het zo is zoals het gaat en gegaan is.

Als ik bepaalde spirituele websites aanklik merk ik dat er een hikje inzit. Dat het niet meer vanzelfsprekend is dat de pagina gelijk op je monitor/scherm verschijnt terwijl dat voorheen niet het geval was. Dat mensen die ik graag zie als het ware wegdrijven. Zichtbaar blijven wel.
Teruglezend merk ik heel veel het woordje ik.. mijn persoonlijk ik (zelf)wat gebruikt wordt om persoonlijke dingen neer te schrijven of te zeggen.

De essentie, de ziel begrijpt het wel maar soms heeft mijn persoonlijk zelf er genoeg van… Heremiet zijn is bekend, Alleen zijn is per definitie niet eenzaam..

Ach misschien ben ik gewoon ‘n Reiziger, die blijft zolang het nodig mag zijn en vertrekt wanneer het niet meer nodig is..
En kijk ik opnieuw naar mijn spiegelbeeld onder het zichtbare spiegelbeeld en vraag mij af…….
sometimes

Marianne’s©Spiegeling

Welkom terug

Anderhalf jaar lang duurde het afscheid tussen het Elohim en mijzelf.
Begin 2009 begon ik er mijn opleidingen Kosmisch Kristalmaster en Healer/Reader/Coaching en na een zwaar ongeval medio 2010 verbleef ik er om te herstellen via seizoensplaatsen op de minicamping.. In deze periode zag ik hoe de tuinen veranderde ( energetisch en uiterlijk), hoe de energie van Elohim veranderde op de stroming van de verschillende fases in de energie, hoe mensen weggingen en andere mensen weer terugkwamen. Hoe zij leerden wat er geleerd mocht worden, zodat het overgebracht kon worden op anderen..
Merkte ik het verschil tussen zeggen en vertellen maar er moeilijk handen en voeten aan kunnen geven. Hoe moeilijk het was om je staande te houden in de 3D wereld als er weer een mooie transformatie of bewustzijnsveld geopend was.. En hoe snel je weer opgeslokt wordt in het gedoe van alle dag ook al neem je je iedere keer voor om het nu weer opnieuw vast te houden..
Begin mei 2015 een bezoek aan Glastonbury, een week die ook in het teken stond van uitzuiveren en frisse wind laten waaien, kwam ik na anderhalf jaar weer terug bij het Elohim centrum..
De plek waar voor mij veel dubbeltjes en kwartjes bij elkaar kwamen en er toen nog guldens van maakten.. De plaats waar ik opnieuw her-innerde in 2009 en mijn droom in werkelijkheid kon omzetten..
Anderhalf jaar duurde het afscheid, in die tijd verzette ik andere bakens, kwamen er andere uitdagingen op mijn pad en wilde ik mij vooral losmaken van “verslavingsaspect’ aan energievelden’.
Andere grenzen opzoeken, zoals reizen maken maar ook uitzoeken met de kennis die ik reeds bezat wat nu precies het pad zou gaan zijn..
Het uitzoeken van het Pad was een bijzondere ontdekkingsreis geworden, want ergens kwam ik tot bewustwording dat het er allemaal niet meer toe deed..Wat ik ook neer wilde of wil zetten, het werkte niet zoals ik voor ogen had. En kort geleden nadat ik alles had losgelaten kwam ook het antwoord hierop..
Het antwoord van: ‘je hoeft helemaal niets te doen, niets neer te zetten, niets te bewijzen vooral voor jezelf niet. je mag gewoon genieten van alles en als je iets wilt gaan doen, dan doe je dat.. Niet omdat je denkt dat het moet maar omdat het gewoon kan en mag..’
Waarbij er een oude droom weer terug naar boven kwam, een oud kinder-avonturenverhaal wat ik vertelde voor het slapen gaan nieuw leven in gaan blazen.. En inmiddels ben ik ook echt aan het schrijven gegaan..heerlijk om te doen en bijzonder om het voor te kunnen lezen.
Tijdens de week in Glastonbury las ik een paar hoofdstukjes voor aan mijn kamergenote, die ervan genoot en geboeid werd van begin tot het einde…Voelde ik hoe mijn stem resoneerde, de karakters hun eigen persoonlijkheid kregen en meegaan op een reis door de Stenenwereld.
Ik was in mijn element, hier lag mijn kracht. Verhalen vertellen en wijsheid overdragen..het volgende hoofdstuk is al bijna klaar.. 😉
In de eerste 3 maanden van 2015 kwam ook de behoefte weer terug voor een nieuw seizoensplekje bij het Elohim. Niet zozeer voor het volgen van workshops maar eerder de rust en verblijf in de tuinen. In het laatste jaar toen ik daar stond had ik een mooi plekje uitgezocht om de caravan neer te laten zetten maar ja, voelt dat na anderhalf jaar nog hetzelfde?! Het ging mij niet om het uitzicht want daarop ben ik wel wat achteruit gegaan :-) dus werd het ook tijd om mijn standaard zitplekje in de caravan te verwisselen met de andere kant zodat ik het bos in kan kijken.
En met Hemelvaart 2015 kwam ik er voor de eerste keer weer terug. Symbolisch? Misschien wel..
Mijn lief was er al ‘n paar keer geweest en had de caravan, voortent en binnenkant netjes opgesteld en schoongemaakt, dus niets stond een verblijf van een paar weekenddagen(langer gaat niet met onze honden)in de weg.

De aankomst was een aangename verrassing. De tuinen hadden een energetische en bij sommige ook een letterlijke verandering gekregen.. Veel bomen waren op anderhalve meter gesnoeid langs het grens en daar was een mooie houtwal gemaakt, struiken en coniferen waren gerooid waardoor er meer ruimte als het ware aanwezig is. Ook de perceelgrenzen zorgen voor een mooie doorstroming van energie.. binnen naar buiten en buiten naar binnen, met als verlichtende donkerte: het Trollenbos in het midden. Voor velen symbool voor het donkerte, de schaduw in jezelf en die je liever niet wilt ontmoeten. Maar door snoeien en daardoor ook meer toegankelijk geworden, zie je ook het licht, de kruidenbloemen die symbool staan voor zuivering en zachtheid groeien waardoor er een uitnodiging komt om ook dat gedeelte binnen te laten en zelf die stappen te zetten.
Zoals ik al aangaf, een doorstroming op alle lagen is voelbaar geworden, de openheid, de transparantie is ook te vinden in de krachttuinen, de eenheid, de toegankelijkheid van sommige krachtplekken waren open gemaakt door overbodige/wild plantengroei( lees ballast) te verwijderen. Onzichtbaar is zichtbaar geworden..

En nog steeds in het begin van de tuin staat ze daar.. in volle bloesem, zachtgeurend en wit, beloftes voor de periode wanneer de appels aan haar takken hangen..

Appelbloesem

Appelbloesem


Met haar overhangende bloesemranken nodigde ze mij uit om dicht bij haar te komen, haar aan te raken en haar geur diep opsnuivend, de energie voelen te vibreren in iedere cel..
Met mijn handen op haar ranke stam voelde ik opnieuw haar verhaal door mijn lichaam stromen via de energiebanen, de meridianen. En hoorde ik zachtjes ‘Welkom Terug’ ruisen, en besefte hoezeer ik haar had gemist.
De vele gesprekken die wij voerden als ik daar was, de groetjes in de verschillende seizoenen als ik weer het pad op liep, de verbondenheid met Gaia, dat allemaal kwam weer terug naar boven in dat moment van uitwisseling..
Ook in de dagen daarna, bij ieder moment dat ik daar in de buurt was, stuurde ze haar zachte geur naar mij toe als stuifmeel een bij lokt om zich te wentelen in de bloem..En straks als de appels aan haar takken hangen, stuurt ze nog de heerlijke appelgeur naar mij toe als een groet.

Ja ik ga mij verheugen op dit speciale seizoen, op een speciale plek met een speciaal nummer..
Vrijdag zag ik een jonge ree naast de caravan het bos verlaten en over de campingterrein richting de akkers gaan.. Werd ik meerdere malen bezocht door een lief roodborstje, die of op het dak of op het paaltje naast de caravan zijn hoogste lied floot. Zag ik de aarde bewegen door de mol die zijn gang aan het graven was en besefte weer eens…
Welkom terug Marianne.. we hebben je gemist..

©Marianne’s Spiegeling
all rights reserved

De kennis van het Boomwortelpad..

Naar aanleiding van een artikel over zorgvuldige gronding en aarding kwam dit weer boven drijven..

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik bijna iedere ochtend kan en mag wandelen met onze 3 berner sennen honden. En dat ik kan kiezen uit meerdere wandelgebieden met heide, natuurvijvers en bosgedeeltes. En dat ook daar de honden los mogen/kunnen lopen zodat ik rustig mijn gedachten kan laten gaan tijdens het wandelen.

Als je in een bos loopt heb je vaak de keuze uit verschillende wandelpaden.. verharde, brede wandelpaden, wildpaden die vaak tot onderzoek uitnodigen. Smalle zandpaden, gewone bospaden en soms ook boomwortelpaden..

En juist die laatste paden, de boomwortelpaden trekken vaak mijn aandacht. Aandacht die je ook wel nodig hebt om niet te struikelen over een stukje van de boomwortel.
Het gaat niet zozeer om het pad van de boomwortels zelf, dus kijken waar het vandaan komt of waar het heen gaat maar juist om de bewuste manier van lopen en kijken.

Als je op andere paden loopt, laat ik een voorbeeld van een breed en verharde (al dan niet door zand) bosweg nemen, dan heb je de mogelijkheid van rond je heen kijken.
Te luisteren naar de geluiden om je heen en soms ook de lucht te bekijken, je neus omhoog richting de wolken en toch rustig in vertrouwen doorlopen dat je niet zult struikelen.

Wildpaden zijn veel smaller en als je het eerste gedeelte van een pad ziet en besluit om dat te volgen kan het wel eens zijn dat je rechtsomkeert moet maken omdat je gewoon niet verder lopen. Het pad houdt ineens op, of voor je staat een hindernis, een struik, een hek.. Soms kan het zich juist schuilhouden om dan ineens opnieuw zichtbaar te worden, een uitdaging vind ik het altijd. Ook al leidt het pad naar een plek waar het schijnbaar niet meer verder gaat en de keus tussen je eigen weg zoeken of omdraaien voor je ligt.

Ergens kom ik altijd wel een boomwortelpad tegen en daarop lopend besef ik dat wanneer ik met mijn neus naar boven loop, ik niet goed zie waar ik mijn voeten neerzet en dat kan soms wel eens een landing richting de aardbodem geven.. Dit tot grote schrik van de honden die dan ineens alert om mij heen staan.

Als je teveel naar de grond tuurt, zie je alleen de vormen/ structuren van de boomwortels die heel ingenieus zijn maar zie je niet zo goed waar het pad heen gaat en kan je ineens tegen een laaghangende tak lopen..
Vooruit kijken kan ook maar niet te ver want dan zie je niet meer wat vlak voor je voeten gebeurt en kan je alsnog struikelen maar je vaak wel staande houden waardoor je aandacht weer naar de grond getrokken wordt.

Tijdens deze wandelingen kan ik ook genieten van wat anderen misschien een puinhoop vinden. Omgezaagde boomstammen die lukraak op de grond liggen. Takkenbossen die op een hoop gelegd zijn Boomstammen/ – takken die doormidden gezaagd zijn en daar zijn blijven liggen..

Een van de mooiste voorbeelden vind ik nog wel een prachtige brede beukenboom die omgehaald is en is blijven liggen.. ( de boom was ziek, zat vol met elvenbankjes en was op een gebroken stam na kaal) De stronk en de stam laten de wandelaar zien wat voor een prachtige structuur er verborgen kan zitten in een boom.

En wat vooral tot de verbeelding spreekt zijn de bemoste stronken en stammen die als het ware opgenomen worden in het bos en soms je fantasie meenemen door de vormen van het hout.. Soms zie je dingen waarvan je hoofd denkt dat je ogen je bedriegen.
Maar wat mij vooral opvalt is de harmonie in de natuur.. Het verweringsproces van leven en dood tot 1 geheel.
Alles is voeding voor elkaar, geeft huisvesting en houdt elkaar in stand..

Zo kom ik weer terug bij het boomwortelpad.. bospad(en) waar de wortels van de bomen en struiken zichtbaar zijn en als de ruimte het toelaat prachtige kunstwerken kunnen zijn.. Ook op de veelgelopen grote boomwortels, waar de bovenlaag van af is gesleten en je kan kijken tot op de kern van een wortel.. de basis van het geheel..

Opletten waar je je voeten neerzet maar ook genieten van wat er zichtbaar is. De verstrengeling, de samenwerking tussen boven en beneden.. tussen lucht en aarde.. tussen kijken en Zien.
En wat heeft dat met gronding en aarding te maken?

Tijdens deze boswandelingen valt het mij hoe vaak ik mensen tegenkom die haast hebben.. strak voor zich uit kijkend, stevig doorstappen al dan niet met hond(en) Oortelefoontjes in, druk in de weer met de mobieltjes en amper of geen oog hebben voor dat wat er rondom hen afspeelt. Of druk met elkaar kletsend tijdens groepswandelingen terwijl boven hen een spechtenfamilie druk bezig is met huisvesting. Of luisteren naar het vogelgeluid of in de zomer het genieten van mooie vlinders.. Of zelfs vlak langs een afgezaagde boomstam lopen waar vorig jaar lente een vogelnest met jongen bevond..

En dan vraag ik mij in het algemeen af: zijn wij zo ver verwijderd van de natuur, van onszelf? De blik op ver gericht. Het doel daar in de verte want misschien wel niet eens het uiteindelijke reisdoel is maar een orientatie punt.
Zelfs met spirituele wandelingen of stilte wandelingen valt het mij op dat er weinig verbinding is met de natuur om ons heen.
Natuurlijk is de ene mens de andere niet en mag ieder zijn of haar eigen weg volgen het zou anders niet goed zijn.

Maar desnoods 5 minuten in verbinding met jezelf zijn.. door gewoon stil te staan, desnoods je handen tegen een stam te laten rusten. Je ogen te sluiten als dat helpt en dan voelen en luisteren. Ruiken en ervaren. Je voeten stevig op de grond, je voorstellen dat er wortels uit je voetzolen groeien die de aarde ingaan. Je eigen boomwortelpad maken bij wijze van spreken.

En laat je bovenlichaam zachtjes wiegen als die behoefte gevoeld wordt. Zoals een boomkruin in de wind, de dunne nu nog kale takken waar de wind vrij spel in heeft.. Muizenissen uit je hoofd laten waaien. En vanaf je taille naar beneden ben je de stam.. Stevig en sterk, voel die boom, voel die boomsappen, die zich manifesteren in je lichaam als energie banen.. Meridianen die licht brengen tot in ieder hoekje/vezeltje van je lichaam.

Ik hoor je al zeggen, “doe niet zo gek, heb ik geen tijd voor, stel je voor als iemand mij niet ziet” en de rest aan argumenten die zeker omhoog kunnen komen.. want er zijn zoveel excuses als er redenen zijn.. Ook ik ken er velen.

Maar die 5 minuten bij jezelf aanwezig zijn maakt juist het lopen op het boomwortelpad zo intens mooi..
Je balans, je harmonie, je eigen bewustzijn maakt dat je vooruit blijft kijken, niet in de verte maar juist dichtbij genoeg om overzicht te krijgen. Om het contact met de aarde niet te verliezen en de verbinding met de kosmos te laten bestaan..
Om vlak voor je voeten te kijken zodat je niet hoeft te struikelen als het niet nodig is en op te kunnen kijken als dat wel nodig mag zijn..
Je loopt precies in het juiste tempo, en zet je voeten op de juiste plek in verbinding met jezelf.

En op het moment dat je het even vergeet, dat je weer te snel gaat, steekt er ineens een puntje van een wortel door het zand heen wat je niet zag waardoor je struikelt.. En je er weer bewust van wordt hoe je voeten op aarde komen, dat je even weer terug bij jezelf wordt gehaald..

Gronding/Aarding is verbinding met wie je bent zodat er ook doorstroming kan plaatsvinden. Ergens zijn we gauw geneigd om dat te vergeten of te verwaarlozen. Of we doen het snel.. zonder er echt bij stil te staan..
Toch is het belangrijk om regelmatig het boomwortelpad te lopen. Met de volle aandacht en rust zodat we tegen onszelf kunnen zeggen.. “Hallo, daar zijn we weer…”
alles-is-liefde_nl-Natuurlijker-Leven

Marianne’s©Spiegeling

Een Ontmoeting met mijzelf

Zo kan ik deze reis, dit verhaal wel typeren..

De afgelopen weken zijn voor velen een energetische katalysator geweest en voor velen nog..Zoveel energievelden die op ons afkwamen, zoveel mooie gebeurtenissen waarvan niet altijd zichtbaar maar zeker voelbaar.
En nu zitten we al een poosje in de Lente.. De Equinox was krachtig en puur…en in deze afgelopen weken ontmoette ik mijzelf..
Wat begon met de aanschaf van 2 prachtige en bijzondere steensoorten.. een lemurische laserkwarts en een bijzonder mooi stukje Azeztuliet..Buiten de andere mooie dingen die een mooi plekje hebben gekregen bij anderen en in de Kristallen Tuin..

het Pad wat ik loop/volg heeft vele zijwegen.. Zijwegen om soms aan voorbij te gaan en soms het gevoel te hebben om in te slaan en de weg te verkennen.. Want leren doe je niet door alleen op de gebaande paden te blijven.. maar ook om je eigen weg te maken, een ontdekkingsreiziger te zijn..
Echter veel paden blijven onontdekt, soms omdat het niet hoeft of soms omdat de angst de nieuwsgierigheid de baas is..
Of het ‘niet weten’ niet op kan tegen het ‘niet willen weten’

Maar ineens komt ook bij mij de vraag naar boven, klopt het pad nog? Is de toekomst die ik voor ogen heb ook wel de toekomst die mijn Hoger Zelf en ik ooit hebben afgesproken? Tenslotte loop ik hier om mijn Goddelijk Doel, mijn missie waarmee ik in dit leven sprong neer te zetten..
Nu heb je natuurlijk daarin je Denken en je Intuïtie( je voelend denken) maar ook die waren niet in overeenstemming met elkaar..

En dan ineens komen er nieuwe kristallen schedels op je pad, en een nieuwe ontwikkeling die helaas even uitgesteld is en dus ook o.a. deze 2 kristallen..
Mijn lichaam reageerde sterk op deze energie wat resulteerde in anderhalve week nekkramp, kundalini – energievuren via de ruggengraat.. Onrustige dromen en overdag in een staat van permanente vibratie rond te lopen..

Maar geen antwoord, alleen nog meer vragen.. Onrust, oude processen en daaruit vloeiende inzichten werden als een waterval over mij uitgestort.. Terwijl ik normaliter tegen mijzelf gezegd zou hebben leg de stenen weg, begon er juist een nieuwgierigheid op te borrelen.. Waar gaat deze weg heen?
Terug kon ik al niet meer, hooguit stilstaan maar zelfs daarin voelde ik heel zachtjes vooruitgestuurd worden.. Je zou bijna kunnen spreken van een hand in de rug, die zachtjes druk uitoefende om vooral door te gaan.. Niet om te keren, zelfs niet omkijken..
Nu kan dit voor hen die dit niet zo kennen, wat beangstigend overkomen.. Het gevoel van de controle los laten, niets vasthouden maar je te laten leiden.

Deze weg leidt mij naar Egypte.. het land waar ik dacht weinig tot geen binding mee te hebben.. Energetisch had ik dit land al vaak bezocht maar het riep niet de euforie op die anderen wel met dit land hebben. Toch kwam het terug.. Hathor, Isis Osiris, maar ook kristallen die resoneren op Egyptische energie en de beklemming kwam terug.. Waarom vroeg ik mij af? Dromen over slangen kwamen terug. In de tempels van Isis waren slangen aanwezig.. Tijdens een ziekbed waarbij ik niet aanspreekbaar was voor de buitenwereld, heb ik mijzelf zien lopen met 2 grote slangen aan mijn zijde.. En dan te bedenken dat ik absoluut niet zoveel van slangen moet hebben.. Heb me verdiept in hun achtergrond en de angst is hanteerbaar maar terraria en ook in dierentuinen moeten ze stil blijven liggen en vooral zo blijven..
En nu kwamen ze terug op mijn weg..
‘letterlijk’ op de weg die ik aan het onderzoeken was.. samen met oude patronen vanuit familie en vrienden..
Deze reis was erg confronterend voor en met mijzelf.. De drang om nu vast te blijven houden aan het vertrouwde, het bekende was sterk aanwezig.
Maar diep van binnen voelde ik ook, dat als ik nu niet los zou laten het een hele tijd zou duren voordat ik opnieuw een vuurproef zou krijgen..

Raad kon ik niet vragen, adviezen zouden niet helpen want alles werd gegeven wel vanuit een goed hart maar niet uit mijn eigen hart..
Inzicht nummer zoveel kwam terug op mijn weg… waarom wel de juiste adviezen voor de ander en niet voor mij zelf.. en daar kwam de Spiegel terug op mijn weg..
Loslaten wat niet meer dient..
Maar ” hoe laat je los, wat laat je los en wil je los laten” 3 vragen en 1 antwoord.. (Zelf)Vertrouwen.. niet vanuit hoogmoed en ‘kijk mij dit eens doen’ maar door er geen voeding aan te geven en vandaar uit ‘weten’
Niet spiegelen aan iemand anders want die weg is voor die persoon, soms loop je parallel, soms samen en soms ver uit elkaar.. En vertrouwen dat jij voldoende capaciteiten hebt om jouw eigen missie te lopen vanuit Vertrouwen.
Ook als het lijkt dat alles om je heen instort, dat de verbinding met ‘buiten’ verloren lijkt te zijn.. Het gevoel dat mensen die je graag mag, je weg lijken te verlaten.. Het laatste is niet zo maar ook zij lopen hun eigen wegen die soms een zijweg of een bocht zijn..
In deze paar weken voorafgaande aan een energetische sterke zonsverduistering kwam ook nog een ander veld het energie systeem binnen.. Het prachtige noorderlicht, niet voor iedereen zichtbaar maar wel voelbaar( misschien niet letterlijk maar je systeem weet) De uitlijning vanuit de kosmos werd in gang gezet. en klap, klap, klap daar sloten weer deuren en luikjes vanuit energievelden die gedaan waren..

Mooie teksten werden door anderen geschreven, een steekje van jaloezie kwam naar boven en bracht mij terug naar de beginperiode van mijn spirituele herinneringen.. Ervaringen van anderen, die zo mooi waren maar ik niet voelde..Niet zag en dus dat ook wilde.
Nu waren het geen beelden, geen gevoelens maar woorden.. ‘n Aparte ervaring.. en opnieuw voelde ik mijn keel in een beklemming zitten..
Uitspreken, orakelen.. mijn gevoel weergeven maar vooral ook de waarheid waarin ik ten diepste geloof, gewoon omdat ik niet anders kan.. dat alles kwam terug naar boven..
Anders schrijven, vertellen om het anderen naar de zin te maken? Nee dat gaat niet, het is wie ik ben en juist veranderen zou mijzelf op nieuw verloochenen.

Mijzelf niet waard achten om mijn stem te laten horen en ik weet zeker dat dit ook voor velen anderen geldt.. misschien ook wel voor jou Lezer..
Maar hoe zou mijn/jouw stem dan kunnen klinken?
Door je eigen waarheid uit te spreken, door zelf te onderzoeken en de toetsen…. klopt dit met hoe ik dit voel? Resoneert net of ga ik mee omdat anderen die ik goed ken hierop reageren..

Toetsen aan jouw resonantie is vaak het moeilijkste wat er is.. Wat het vraagt om je af te stemmen op jezelf, diep af te stemmen en dan te luisteren.. En tijdens die afstemming komt alles naar boven om je maar van de afstemming af te leiden.. Je zou kunnen spreken van weerstand, van onrust..
Want het is mijn ervaring dat als je je stem, jouw eigen stem laat horen dat er wel eens een afwijkende stem kan klinken.. Dat je dan ineens niet zo aardig meer gevonden wordt, of als wereldvreemd of misschien wel gek gevonden wordt.. Dat men je gaat ontwijken, of stilzwijgend negeren.

En soms Lezer, kan dit pijn doen bij hen die dit ervaren.. Vooral omdat jij/men het niet verwacht van bepaalde mensen in de eigen omgeving en komt het gevoel van ‘onmacht’ sterk naar boven.. Wat roept het dan in je op? Wat gebeurt er als je die pijn laat zijn..?
In mijn geval was het ook de resonantie op het niet willen readen, op het afgerekend worden door derden als het antwoord niet dat was wat gehoord wilde worden..
En werd opnieuw de link gelegd met Egypte.. (wat ik nog niet helemaal duidelijk heb en het hier dus ook nog even bij wil laten..)

Maar ook het neerschrijven van teksten… van binnenuit/oorsprong kom ik uit een volk waar wij geen geschreven woord gebruiken maar beelden en verhalen om wijsheid, kennis, ervaringen over te brengen..en ook klanken maken deel uit van deze communicatie ( zie daar weer een verwijzing naar de Hathors en de beklemming op de keel van mij)
Echter tijdens een van mijn levens hier op deze aarde heeft mijn essentie in dat leven daar een zware prijs voor betaald zou je kunnen zeggen.. Wat nu nog invloed heeft op de manier waarop ik als Marianne communiceer..( als ik een ‘reading’ zou doen of vanuit mijn gevoel een ‘analyse’ neerschrijf voor iemand), niet goed durven uitspreken. vertrouwen erin hebben.

Zwijgend observeren en luisteren, soms iets aangeven, soms laten gaan… maar ook Spreken kan juist goud brengen op het juiste moment..

Lezer, dat wat u leest is een ervaring uit eigen persoon.. Het hoeft niet voor ieder zo te gaan, niet ieder pad heeft dezelfde uitdagingen..en dat is maar goed ook..
Wat ik mee wil geven, is dat iedereen op het juiste tijd, op de juiste plek in zijn of haar ontwikkeling staat.. ook al lijkt het niet altijd zo..
In ons pakketje wat we meenemen tijdens de sprong voor dit leven, zitten vele ervaringen die gevoeld wilden worden en vooral de ervaring om te zijn wie je bent.. Niet omdat je ‘gedwongen’ wordt maar vanuit je eigen bewustzijn, je eigen keuze die je maakte.. En dat maakt juist de ontdekkingsreis de moeite waard, omdat we allemaal bewust zijn van het eindpunt dat wel allemaal zo goed kennen..
Het is niet het einddoel dat telt maar juist de reis er naar toe..
10410537_653301948125766_3342135233110877337_n